Stille nacht

 

    Het ging dit jaar heel anders dan de andere kerstdagen. De tijd voor de feestdagen was zelfs drukker dan ooit. Als lid van het Tabernakelkoor had ik lang geleden al geleerd dat ik in die periode van het jaar bereid moest zijn om vele uren in de Tabernakel door te brengen. In de maand december zijn er altijd bijzondere programma's, extra repetities en kerstconcerten. Maar dit jaar was het koor zich tevens aan het voorbereiden op een tournee door Israël die de dag na kerst zou beginnen! We moesten moeilijke stukken instuderen die een paar maanden lang extra repetities vergden.

 

     Dit alles, samen met mijn voltijdbaan en extra werkzaamheden in verband met een bijzondere werkopdracht vlak na onze tournee, lieten mij weinig tijd voor de leuke voorbereidingen op het kerstfeest, en evenmin veel tijd voor mijn gezin en verdere familie. Mijn moeder, die weduwe is, keek zwijgend toe hoe ik probeerde al die balletjes in de lucht te houden. Ik wist dat ze me wat meer had willen zien, of dat ik zo nu en dan met haar boodschappen ging doen of gewoon eens wat vaker op zou bellen.

 

     Sinds mijn vader vier jaar daarvoor was gestorven, was er een grote leegte in haar leven ontstaan. Zij waren op alle fronten eeuwige metgezellen. Of ze nu in de tempel werkten, het huis opknapten, genoten van hun kinderen en kleinkinderen of zongen, ze deden het samen! En nu was ik mij er weer van bewust dat zij dacht aan vroeger, aan de heerlijke kersttijd met vader, aan dagen vol liefde en muziek, wanneer zij samen zongen tijdens kerstprogramma's en familiebijeenkomsten. En nu was ze alleen.

 

     Toen mijn man die middag mijn kantoor binnenkwam, de deur achter zich dichtdeed en vertelde dat moeder een uurtje daarvoor was overleden, kon ik zijn woorden nauwelijks vatten. Hij had er geen verklaring voor en kon me alleen maar het verschrikkelijke nieuws brengen dat ze gestorven was. Alles wat slechts een paar minuten daarvoor zo verschrikkelijk belangrijk had geleken, was ineens in het niets verdwenen. Ik voelde me alsof de tijd stilstond en ik in een vacuüm was terechtgekomen.

 

     Ter wille van niet alleen de jonge kinderen in de familie, maar ook voor onszelf, wilden wij dat de feestdagen zo normaal mogelijk doorgang zou vinden. We gingen door met onze plannen voor ons traditionele familiediner op kerstavond en voor de eerste kerstdag, maar we voelden ons zo leeg, zo eenzaam. Op de eerste kerstdag mochten wij zelf op ieder moment naar het rouwcentrum komen om een poos alleen te zijn met moeder. 's Avonds, na het eten, terwijl de kinderen zich met hun pas gekregen cadeaus bezighielden, gingen we naar de rouwkamer.

 

     Rustig stonden wij om de doodskist heen en keken naar onze mooie moeder in haar tempelkleding. Ze zag er zo kalm, zo gelukkig uit. Ik sloot mijn ogen en probeerde mij de heerlijke hereniging van mijn ouders voor te stellen. Als ik heel goed luisterde, kon ik de engelen horen zingen zoals in die heilige nacht zo lang geleden, en dat de mooie stemmen van mijn moeder en vader zich bij dat hemelse koor hadden gevoegd. 'Stille nacht, heilige nacht'.  

 

     Terwijl ik daar stond, ontving ik het begrip en de troost waarom ik had gebeden, en mijn wereldse zorgen waren ver weg. Op die stille nacht, in het gezelschap van mijn geliefden, dankte ik mijn Vader in de hemel voor dat ogenblik van hemelse vrede.

 

(DeAnne Walker, Ster december 1993, blz. C25-28/S21-22.)