Aan mijn geluksgevoel komt nooit een einde

 

     Er is iets wat onze lichamelijke en geestelijke gezondheid een geweldige impuls kan geven, en het is nog gratis ook. Het ding is bovendien overal te vinden. Sterker nog: waarschijnlijk heeft u er zelf een in huis.

 

     We hebben het over de trap. Traplopen is een van de beste activiteiten die mensen aan hun dagelijkse routine kunnen toevoegen als ze hun gezondheid willen bevorderen. Dat is de uitkomst van een rondgang die Psychologie Magazine langs veertien vooraanstaande Nederlandse onderzoekers maakte, op het gebied van gezondheid.

 

     Op de vraag wat we zouden moeten doen om in alle opzichten fitter te worden of te blijven, gaven bijna al deze wetenschappers als eerste het antwoord: "Meer bewegen." En binnen die categorie werd vooral traplopen opvallend vaak genoemd. "Uit onderzoek is duidelijk dat inactieve mensen daarmee heel snel winst kunnen boeken." (1)

 

     Die snelle winst is precies de reden waarom Erik Scherder (2) zich flink kan opwinden over het feit dat het gebruik van de trap op veel plekken wordt ontmoedigd. Ga eens in verpleeghuizen kijken. Je moet er vaak zoeken naar de trap. Zodra ouderen er komen wonen, worden ze minder fit.

    En dat," stelt hij, "heeft niet alleen effect op hun lichamelijke conditie, maar ook op hun cognitie. Want niets is zo goed voor je brein als een hart dat regelmatig even aan het pompen wordt gezet. Krakende knieën? Gewoon niet naar luisteren, want een krakkemikkig hoofd is veel erger."

 

     Ik denk dat dit onderzoek voor velen zeker op zal gaan maar helaas niet voor iedereen. Ik neem mezelf als voorbeeld. Toen ik nog twee ochtenden in de week vrijwilliger was in een verpleeghuis, om door het hele huis mensen op te halen, daarnaast elke week mijn folderwijkje liep en een keer in de week aan fitnes deed, toen stond ik op een ochtend uit bed met een zeer pijnlijke knie. Wat er gebeurd kan zijn blijkt niet te achterhalen.

 

     Ik ben inmiddels drie jaar verder, heb vele fysiotherapeutische behandelingen gehad en de röntgenfoto laat een knie zien die onbegrijpelijk jong en dynamisch is voor een man van mijn leeftijd. Toch kan/durf ik niet zonder wandelstok naar buiten want zodra ik van mijn knie een prestatie vraag begint hij te zwalken en zijn opeens de kleinste hindernissen gevaarlijke obstakels die mij angst inboezemen. Ik maak vrijwel elke dag een flinke wandeling, maar een doorbraak in een conditieverbetering blijkt uitzichtloos. Ik voel mij dus een kandidaat voor een rollator en een appartement alles gelijkvloers, hoe hoger hoe beter want dan kan ik vaker via de trap mijn oefeningen blijven doen.

 

      In mijn overpeinzingen zijn materie en energie eeuwige werkelijkheden; maar materie op zichzelf is niet vitaal noch werkzaam, evenmin is een kracht op zichzelf intelligent. Vitaliteit en werkzaamheid zijn kenmerken van levende dingen en de uitwerking van intelligentie is overal aanwezig.

 

     Toch kan de natuur geen God zijn, want als wij deze twee vereenzelvigen, kunnen wij net zo goed een gebouw een architect noemen. Het stelsel van de natuur is naar mijn idee een manifestatie die uit een eeuwige intelligentie spreekt, ja, een uiting van een Opperwezen, Wiens wil en oogmerk door de natuur op verschillende wijzen wordt tentoongespreid. Ik heb mijn leven dus in Zijn hand gelegd met de wetenschap dat Hij het beste met mij voorheeft en daardoor komt er aan mijn geluksgevoel nooit een einde. (3) En dit is mijn getuigenis in Jezus Christus naam. Amen.

 

 (1. Zo verklaart Maria Hopman, hoogleraar integratieve fysiologie aan de Radboud Universiteit Nijmegen.

 

(2. Hoogleraar klinische neuropsychologie aan de Vrije Universiteit Amsterdam.)

 

(3. Laat u - NU HET NOG KAN - voorlichten door de priesterschapsdragers van 'De Kerk van Jezus Christus van de Heiligen der Laatste Dagen', in de volksmond ook wel laatdunkend de Mormonen genoemd.)