Jezus is mijn Redder

Als nog in het paradijs verwelkomt worden

 

     Er zijn mensen die beweren dat wij als moderne mensen, ons opnieuw moeten verdiepen en bekwamen in de kunst van het sterven. Ze vinden namelijk dat de moderne mens  de dood uit alle macht probeert te negeren, waardoor hij des te meer gebukt gaat onder doodsangst. Volgens hen vervallen moderne mensen óf tot een overtuiging dat er iets is dat de wereld heeft geschapen en het leven zin geeft, zonder verdere religieuze dogma's, óf tot een ontkenning dat er geen mogelijkheid zou zijn om de waarheid te kennen, óf ze blijven hardnekkig geloven in wonderen (een leven na de dood), óf ze geloven helemaal nergens in. De eersten wenden zich volgens hen massaal tot tv-dominees of new age-goeroes, de laatste geven zich gedachteloos over aan onnozel consumeren.

 

     Ze gaan van de gedachten uit dat dit geen typisch modern, maar een tijdloos probleem is. Zij vinden dat je beter te rade kunt gaan bij filosofen, die een redelijke omgang met de dood zoeken, want zodoende zou je jezelf kunnen bevrijden van een 'doodsangst zonder daarbij je verstand te gebruiken', waar je als een slaaf aan vast geketend bent en waarvan alleen jij je kan bevrijden. Ze gaan als volgt te werk: "Wie geleerd heeft te sterven, heeft afgeleerd slaaf te zijn", en trekken daar de conclusie uit dat je "instellen op de dood niets minder is dan je instellen op vrijheid". Met andere woorden: Wie de mensen leert te sterven, leert ze te leven.

 

     Ze filosoferen verder dat alleen de ideeën en leer van de filosofen ertoe doen en niet hun persoonlijkheid of de omstandigheden waaronder ze op die ideeën kwamen, want die kwamen volgens hen pas tot uitdrukking in die ideeën, in plaats van andersom. De geschiedenis van de filosofie kent volgens hen een innerlijke logica van een inzicht dat ten slotte uitmondt bij filosofie. Ze besluiten met de woorden dat het ontkennen van de dood een vorm van hoogmoed is en zo raar is dat je erom moet lachen.

 

     Nou alleen met dat slotwoord kan ik het eens zijn maar dan heb ik het wel gehad. Uit hedendaagse openbaring weet ik dat de dood een wezenlijk deel uitmaakt van het heilsplan van de Vader van mijn geest. (Zie 2 Nephi 9:6.) Als ik gelijk wil worden als mijn eeuwige Vader, dan moet ik de dood ondergaan en vervolgens op een later tijdstip een volmaakt, herrezen lichaam krijgen.

 

     Bij de dood van het menselijk lichaam, leeft de geest gewoon door. De geesten van de rechtschapenen worden in de geestenwereld 'ontvangen in een staat van geluk die het paradijs wordt genoemd, een staat van rust, een staat van vrede, waarin hij van al zijn moeiten, en van alle zorg en droefenis zal uitrusten.' (Alma 40:12). Er is tevens een plek, de gevangenis in de geestenwereld genoemd, voor 'hen die gestorven waren/zijn in hun zonden, zonder kennis van de waarheid, of in overtreding, omdat zij de profeten verworpen hadden/hebben.' (L&V 138:32).

 

     De geesten in de gevangenis wordt 'geloof in God geleerd, bekering van zonde, de plaatsvervangende doop tot vergeving van zonden, de gave van de Heilige Geest door handoplegging, en alle andere beginselen van het evangelie die zij moeten kennen.' (L&V 138:33-34.)

 

     Als ze de beginselen van het evangelie aanvaarden, zich van hun zonden bekeren, en de verordeningen accepteren die voor hen in de tempels zijn verricht, worden ze in het paradijs verwelkomd. En dit getuig ik in Jezus naam. Amen.