Zij willen eerst aan alle voorwaarden voldoen 

 

     Er blijkt in de wereld als vandaag een groot verschil te zitten in 'kunnen relativeren', en 'alles is relatief'. Het laatste blijkt volkomen onverschilligheid te betekenen, alsof niets nog daadwerkelijk kan boeien, terwijl met 'kunnen relativeren' precies het tegenovergestelde wordt bedoeld. Relativeren vraagt om aandacht, zorgvuldigheid en bezinning. Woorden die in een café worden uitgesproken, hebben namelijk een heel andere betekenis dan woorden die via de preekstoel of vanuit een collegezaal tot ons komen.   

 

     Ik denk dat hier een grote vorm van waarheid in schuilt  want als ik om mij heenkijk dan zie ik bijvoorbeeld dat er mensen zijn die ouderen verwijten dat ze overbodig zijn, zorgbehoevend en tot ieders last, mensen die werkelijk ongevoelig zijn voor de context waarin zich iets afspeelt, die de waarden van deze samenleving absoluut maken en niet inzien dat er ook andere waarden van grotere betekenis kunnen zijn, als ze maar hun tijd en plaats krijgen.

 

     Ik ben al negen jaar vrijwilliger in een verpleeghuis waar over het algemeen ouderen revalideren en in sommige gevallen zelfs op een verpleegafdeling permanent verpleegt moeten worden. Degene die lichamelijke vitaliteit als voorwaarde beschouwen voor levensgeluk, ziet iets belangrijks over het hoofd, want juist doordat sommige ambities en verlangens afnemen, ontstaat er rust en ruimte voor verdieping. Ouderen hebben juist door hun levenservaring, relativeringsvermogen en rust waarmee zij veel te bieden hebben. Ik zie dat aan mijn eigen lieveling.

 

     Zij heeft op haar 72ste levensjaar een veel groter relativeringsvermogen dan haar kinderen. Haar kinderen zijn regelmatig bezorgd en daarom streng voor hun kinderen, terwijl mijn lieveling als een ervaren grootmoeder met een paar relativerende en ontspannende woorden laat zien dat het allemaal wel meevalt. Juist omdat grootouders die rol kunnen spelen, hebben wij een andere manier van kijken nodig en een andere inrichting van onze samenleving, kortom, een andere context die een nieuwe betekenis geeft aan ouder worden.

 

     Daarnaast hebben 'heiligen der laatste dagen' nog een hoger doel voor ogen die zij maar al te graag op oudere leeftijd aan anderen willen uitleggen. Dat doel is hun huwelijk die zij in de tempel vereeuwigd hebben. Het huwelijk zien zij als de belangrijkste van al hun beslissingen, met de meest verstrekkendste gevolgen, want het is niet alleen van invloed op hun huidige geluk, maar ook op hun eeuwige vreugde. Het beïnvloedt niet alleen de twee huwelijkspartners, maar ook hun gezin en vooral hun kinderen en kleinkinderen, van generatie op generatie.

 

     Hun keuze voor een partner voor dit leven en de eeuwigheid gaat er ongetwijfeld vanuit dat men een zorgvuldige planning maakt en dat men goed nadenkt, bid en vast om er zeker van te zijn dat juist bij deze aangelegenheid niet de verkeerde beslissing wordt genomen. (1)

 

     Een eeuwig huwelijk behoort het doel van iedere 'heilige der laatste dagen' te zijn. Dat geldt evenzeer voor hen die al een burgerlijk huwelijk hebben. De voorbereiding op een eeuwig huwelijk gaat vergezeld van veel overwegingen en gebeden. Alleen de kerkleden die een rechtschapen leven leiden hebben toegang tot de tempel. (2) Zij besluiten dus om eerst aan alle voorwaarden te voldoen, en dan naar de tempel te gaan en daar voor eeuwig in het huwelijk te treden. En dit is mijn getuigenis in Jezus naam. Amen.

 

(1. Zie Leringen van kerkpresidenten: Spencer W. Kimball [2006], blz. 213-214.)

 

(2. Zie L&V 97:15-17.)