Mijn gedachten gaan volledig voorbij aan de dood

 

     Niet iedereen vindt de boeddhistische en taoïstische ideeën over de dood nogal ver van de moderne westerse mens afstaan. Velen laten zien hoe bepaalde oosterse concepten een alternatief kunnen bieden voor een verkrampt levenseinde, want angst voor de dood vloeit samen met de acceptatie ervan. Velen worden gedreven door hun angst voor de dood maar wel de moed zoeken om dat gevoel te boven te komen. Dat proberen zij door naar een heldere analyse van de doodsangst te zoeken.

 

     Zij gaan ervan uit dat de mens misschien twee soorten bewustzijn bezit, namelijk een die uit het lichaam voortgekomen en onderhevig is aan alle lichamelijke angsten en kwalen, waar ook de doodsangst zetelt en daarnaast nog een ander bewustzijn bezit die niets met het lichamelijke te maken heeft, namelijk de geest. Er wordt geloofd dat de geest over een 'wonderlijke kracht' beschikt waarmee het vermogen om los te laten werkelijkheid kan worden.

 

     Door dat geloof kan de mens, als hij op de kracht van de geest vertrouwt, zijn doodsangst overwinnen. Dit vertrouwen komt niet vanzelf, maar rijpt gedurende een levenslang oefenproces, wat te vergelijken is met leren zwemmen en lukt als je alle pogingen om steun te zoeken opgeeft en je aan de dragende kracht van het water overgeeft.

 

     Ze denken dat hetzelfde ook voor de overgang tussen leven en dood geldt, want ook hier is het beter de angst voor het onbekende en voor het verlies van houvast op te geven. Een misplaatste vraag die daaruit voort kan vloeien is: of dit loslaten door iets of iemand wordt beloond, terwijl het loslaten zélf de redding, de beloning en de grootste gelukzaligheid blijkt te zijn. Velen zijn geneigd om de dood als iets verschrikkelijks te zien, terwijl we er eigenlijk niets van weten, waardoor het een kritisch onderzoek in het loslaten van onze vooroordelen over de dood in de weg staat, terwijl afstand daarvan nemen een rustige dood oplevert.

 

     Velen zien een dergelijke overtuiging bevestigd in een taoïstisch verhaal over een wijze die een levensgevaarlijke waterval overleeft door zich eenvoudigweg met het water mee te laten sleuren. De boodschap is: meegaan met de stroom, zowel de stroom van het leven, alsook die van de dood. De angst voor de dood is namelijk hetzelfde in ons als in het zwembad de kant niet los te durven laten. De geest is dat, wat wil loslaten. Daarom verlangt ze misschien wel naar de weidse bandeloosheid van de dood.

 

     Ik heb eens een ongeluk gehad met mijn bromfiets. Ik was totaal van de wereld. Ik kwam pas bij mijn positieven nadat de ambulance mij naar het ziekenhuis had gebracht, ik ontdaan was van al mijn kleding, door een scan was gegaan en de behandelend arts het gat in mijn hoofd had dichtgehecht. Ik denk dat je van het doodgaan niets merkt.

 

     Mijn gedachten gaan volledig voorbij aan de dood want als ik de geboden van God blijf onderhouden, mijn afspraken met Hem nakom en daar naar leef en tot het einde toe volhard, dan heb ik een belofte dat ik vooruit mag zien naar een toekomstperspectief die zijn weerga niet kent. Dit wordt nog eens veel prachtiger gemaakt omdat ik in de tempel met mijn vrouw een eeuwig huwelijk heb gesloten die mij de mogelijkheid biedt om geestelijk nageslacht voort te brengen en dat wij samen zoals God kunnen worden. De dood wordt voor mij dus een nieuw begin die naar volmaking leidt. En dit is mijn getuigenis in naam van Jezus Christus. Amen.