Zijn antwoord op mijn belangrijkste levensvragen

 

    Werelds gezien is de zin van het leven een diepere betekenis waar het bestaan mee beladen zou zijn volgens bepaalde visies. De leerschool die deze aarde de mensen aanbiedt stelt de waarde van de periode tussen de geboorte en de dood centraal, en eventueel ook het spiritueel bestaan dat de lichamelijke dood overstijgt.

 

     Waar ik verdrietig van word zijn de mensen die denken: waartoe dient dit allemaal? Opstaan, nadenken over wat te eten, elke dag weer. En wat ben ik toch aan het ploeteren en aan het ijveren - om van alles te presteren. Waarom zou ik? Ze vinden dit moeilijk te beantwoorden en volgens sommige is het zelfs een onzinnige vraag. Die doen alles uit gewoonte, omdat het leven dat van hen vraagt, maar in zichzelf zijn al die handelingen betekenisloos en belachelijk, sterker zelfs, voor velen is dit het besef van het absurde, omdat zij dit zo voelen.

 

     Oké, de rituelen van opstaan, fiets, auto of openbaar vervoer, vier uur op je werk, schaften, vier uur werken, eten, slapen en dit vijf dagen van de week steeds in hetzelfde ritme is een routinematige levens invulling die gemakkelijk het grootste deel van het leven omvat. 

 

     Maar er zijn mensen die zich afvragen "waarom", want ze worden moe en bewust van hun verbazing hierover. Het besef van het zinloze hiervan is voor hen geen aangenaam ontwaken en vinden dan ook nog eens de dood zinloos. Zodra zij naar verheldering en inzicht zoeken stuiten zij op het onverklaarbare en vele tegenstrijdigheden.

 

     Ze vinden het absurd dat de dood je zomaar kan overvallen, dat ze niets van de dood weten, dat ze kunnen denken, maar dat wezenlijke vragen hen juist op de grenzen van het denken doen stuiten, dat ze voelen dat ze een wil hebben, dat zij zich 'vrij' willen voelen, maar dat ze juist in dit verlangen op beperkingen, mislukkingen en onvermogen stuiten en misschien zelfs tegen een Burn-out aanlopen.

 

    Wat ben ik blij dat ik hiermee heb afgerekend. Bij mij is echt alles goed gekomen, want ik heb het wereldse denken volledig los gelaten en ben eeuwig gaan denken. Dit leven hier op aarde is slechts een minuscuul van de eeuwigheid en geeft mij een geduld die zijn weerga niet kent. Ik kom hiermee een beetje in de buurt van het geduld van God.

 

    De Bijbel prijst geduld als een vrucht van de Geest (Galaten 5:22) die voor allen die in Christus geloven zou moeten worden voortgebracht. (1 Tessalonicenzen 5:14.) Geduld toont mij vertrouwen in Gods timing, almacht en liefde. Ik hoop dat in het leven geduldig vol te houden in moeilijke tijden, want voor mij staat geduld voor volharding om een doel te bereiken, om beproevingen te doorstaan of te wachten op de vervulling van een belofte in de zekerheid dat dit in het leven hierna zal gebeuren, wanneer ik mij volledig hou aan de geboden en mijn verordeningen die ik samen met mijn lieveling met God heb gesloten.

 

     Het is moeilijk om vooruitgang te maken als je niet weet waar je naartoe gaat en waarom. Het plan van God geeft mij het antwoord op de belangrijkste levens vragen: 'Waar kom ik vandaan?' 'Wat is mijn doel hier op aarde?' 'Wat gebeurt er als ik doodgaat?' De antwoorden hierop hebben mij hoop, gemoedsrust en vreugde gegeven en zijn te vinden in "Gods plan van Geluk" (Zie  https://www.mormon.org-/nld/plan-van-geluk.) Ik heb mij in 2002 aangesloten bij de Mormonen (1) en heb daar tot op de dag als vandaag nog nooit spijt van gehad. En dit getuig ik in Jezus Christus naam. Amen.

 

(1. De echte en volledige naam is 'De Kerk van Jezus Christus van de Heiligen der Laatste Dagen'. Het woord Mormonen komt namelijk voort uit de volksmond.)