De enige remedie is de mening van mijn hemelse Vader

 

     Gelukkig zijn er steeds meer mensen die vinden dat de American dream: het idee dat iedereen tot alles in staat is, een grote leugen is. Zij gaan van het standpunt uit dat je beter kunt uitzoeken wie je werkelijk bent, in plaats van wie je wilt zijn. Maar in het verlengde van de American dream ligt de opkomst van het Neoliberalisme, waarin de overheid de rol heeft van schepper en handhaver van markten en concurrentie alsook de garantie voor individuele vrijheid.

 

     Toch heeft de overheid zichzelf een minimale rol in het economisch verkeer toebedeelt, zodat het neoliberalisme sterk de nadruk kan leggen op de marktwerking en vrij handel en tevens om de invloed van vakbonden, staatsbedrijven en andere collectieve voorzieningen terug te dringen. Hierdoor draait nu alles om 'beter te zijn dan een ander'.  

 

     Dit neoliberale zelf is, als je je op anderen richt en open tegen hen bent, individualistisch, optimistisch, ondernemend en hardwerkend. Als Mark Rutten niet in dat plaatje past dan weet ik het niet meer. Pas je toch niet in dit plaatje, dan luidt het antwoord vaak dat je meer zelf vertrouwen moet aankweken. We kunnen immers "alles worden wat we willen".

 

     Maar als introverte mensen wensen om extravert te worden, is dat net zoiets als wensen dat je een eeuw geleden geboren was. Onderzoek laat zien dat onze hersenen op een bepaalde manier gestructureerd zijn. Daardoor zijn zulke grote veranderingen in eigenschappen niet mogelijk, maar ook niet nodig, want er blijkt niets mis mee te wezen wanneer je je gevoelens voor jezelf houdt.

 

     Ik ben inmiddels al negentienjaar geswitcht van dit wereldse perspectief naar een eeuwige. Ik ben er toen achter gekomen dat ik niet de enige was die gekampt heeft met gevoelens van onvolmaaktheid en onzekerheid. Die gevoelens hebben bij mij ertoe geleidt dat ik mijn talenten verborg, mezelf tegenover anderen inhield, omdat ik mij angstig en depressief voelde. Dat was ook logies, want na drie echtscheidingen had ik het helemaal gehad.

 

     Ik zei dus tegen niemand meer, wat ik wel tegen mezelf kon zeggen, wanneer ik bijvoorbeeld voor de spiegel stond. Oké, omdat ik mij inhield in mijn werkelijke potentieel, beperkte ik ook mijn vermogens en talenten. Nu, jaren later, ben ik gaan beseffen dat Satan er steeds meer naar streeft om mensen met wanhoop, ontmoediging, moedeloosheid en depressies te bestoken.

 

     Gelukkig ben ik er achter gekomen dat de enige remedie hiertegen de mening van de Vader van mijn geest is. Ik heb inmiddels geleerd hoe ik oprecht naar zijn mening kan vragen, want Hij zal mij nooit ontmoedigen maar bijsturen. Ik weet hierdoor dat Hij van mij houdt.

 

     Ik besef nu dat ik op aarde ben om vreugde in de juiste context te hebben. Nu besef ik in mijn creaties, geloof en aanvaarding, dat ik nou eenmaal een onvolmaakt mens ben, maar dat ik ook gaandeweg aanvaard dat ik ondanks die onvolmaaktheid op de lange duur toch wel kan worden zoals mijn hemelse Vader is. Onmiddellijke volmaaktheid zou namelijk betekenen dat ik mij mijn groei ontzeg, de gave van bekering, de macht van Jezus Christus en zijn verzoening in mijn leven aan de kant schuif. Ik ben nu inmiddels vijftienjaar heel gelukkig getrouwd met een lieveling die daar net zo over denkt, waardoor ik samen met haar een toekomstperspectief heb die zijn weerga niet kent. En dit getuig ik in Jezus naam. Amen.