Het is fijn als de meerderheid het zelfde doel nastreeft

 

    Nederland schafte de slavernij in etappes af, eerst in de onder direct bestuur staande delen van Nederlands Indië met ingang van 1 januari 1860 (Wet vaststelling van het Reglement op het beleid der regering van Nederlands Indië), vervolgens in Suriname en de Nederlandse Antillen per 1 juli 1863, onder de noemer Emancipatiewet. Op deze dag, ruim dertig jaar na het voorbeeld van de Britten, klonken 21 kanonschoten in Paramaribo en werden de slaven vrije mensen. Op die dag kregen zo'n 35.000 slaven in Suriname en 12.000 slaven op de Nederlandse eilanden in het Caribische gebied hun vrijheid.

 

     In sommige onder indirect bestuur staande delen van Nederlands Indië bleef de slavernij voortbestaan. Op het eiland Soembawa duurde dit tot 31 maart 1910, op Samosir zelfs nog langer.

 

     Ketikoti is een jaarlijks terugkerende feestdag in Suriname, en ook onder Afro-Surinamers en Afro-Antillianen in Nederland, ter viering van de afschaffing van de slavernij.

 

     Tegenstanders van de compensatie aan de nabestaanden van slaven voeren de volgende argumenten aan. Ten eerste is de kwestie verjaard. Onder de huidige Nederlandse bevolking bevinden zich geen slaven en slavenhouders meer. Sterker nog: niemand heeft nog een levende grootouder die slaaf was. Wie zou dan compensatie moeten verlenen aan wie? Ook al was er sprake van historisch onrecht, dat onrecht ligt inmiddels te ver in het verleden.

 

     Verder zijn de belanghebbende groepen vervaagd. Oké, de huidige zwarte bevolking bestaat goeddeels uit nakomelingen van slaven. Maar er zijn uitzonderingen. Zo speelden enkele leden van zwarte families zelf een actieve rol in de slavenhandel. De blanke Nederlandse bevolking bestond niet alleen uit slavenhouders. Sommigen streden juist voor afschaffing van de slavernij. Moet je de ene nabestaande dan wel compensatie verlenen en de andere niet?

 

     Een volgend kritiekpunt is dat de discussie, bevolkingsgroepen tegen elkaar opzet. Het is olie op het vuur van de Nederlandse identiteitspolitiek. Want hoe zit het dan met de geïmmigreerde bewoner van de USA die Spaans als moedertaal heeft, vooral afkomstig uit Latijns Amerika of Aziatische Amerikanen? Moeten zij als belastingbetalers ook bijdragen aan herstelbetalingen?

 

     Mijn visie is dat wij geen in leven zijnde slavenhouders meer onder ons hebben en dat daarmee de kwestie is verjaard. Daarnaast heeft Nederland zich zodanig verbeterd en bekeerd in de gelijkheid van elk individu dat er een grote toeloop van vreemdelingen naar ons land op gang is gekomen om hier asiel te kunnen krijgen en dat velen dit doen met gevaar voor eigen leven, zo graag willen zij hier zijn.

 

     Hiermee verdient Nederland vergiffenis voor haar eigen slavernijverleden en is racistisch demonstreren naar mijn gevoel ongepast. Sterker zelfs, de gene die vindt dat hij in ons land wordt gediscrimineerd moet eerst maar eens de hand in eigen boezem steken, want wij zijn niet racistisch.

 

     Aan de andere kant gaat het bij de Godheid alleen maar om de intentie die met een fout(je) gepaard gaat. Wij zijn hier op de planeet Aarde om met een lichaam te leren en om onze richting te bepalen hoe wij onze eeuwigheid vorm gaan geven. Ik heb negentienjaar geleden het besluit genomen om daarin het hoogste doel te bereiken en het zou fijn zijn als de meerderheid dat zelfde doel zou nastreven. (1) En dit getuig ik in Jezus Christus naam. Amen. 

 

(1. Laat u voorlichten door de priesterschapsdragers van 'De Kerk van Jezus Christus van de Heiligen der Laatste Dagen', in de volksmond ook wel de Mormonen genoemd.)