De regels van de Godheid tot mij blijven nemen

 

     Velen zijn ervan overtuigt dat zelfdiscipline niet alleen is aangeboren maar ook aangeleerd kan worden. Dat leren  ze, door geleidelijk de regels van de maatschappij tot zich te nemen en daarnaar te gaan handelen. Hoe gehoorzamer ze zijn afgesteld, hoe meer ze zich laten sturen door die regels. Het is dus niet zo verrassend dat mensen die hoog scoren op zelfdiscipline minder afgaan op hun gevoel, lichaam en intuïtie en meer op wat moet.

 

     Anderen vinden dat daar het gevaar in schuilt dat je daardoor je eigen individualiteit tekort doet. Wie steeds zijn impulsen onderdrukt, kan van zichzelf vervreemd raken. "Maar", zeggen de overtuigers: "Als we voor verleidingen staan die sociaal ongewenst zijn, toont zelfbeheersing zich als een innerlijke stem die doorgeeft welke algemeen geaccepteerde regels we dienen te volgen."

 

     Oké, dit is goed. Daardoor komen we bijvoorbeeld niet in aanraking met justitie, zetten we ons ook aan het werk als we daar eigenlijk geen zin in hebben, flansen we toch even een gezonde maaltijd in elkaar en blijven we meestal beleefd tegen onze leidinggevende, ook als we inwendig ontploffen. Maar een te grote aanpassing aan wat anderen van ons verwachten, gaat ten koste van onze eigen behoeftes en daarmee ten koste van ons levensgeluk.

 

     Zo kunnen mensen met overmatige zelfdiscipline puur op wilskracht te lang blijven hangen in een baan of in een relatie die niet meer goed voor ze is. Ook nemen ze door die vervreemding van zichzelf minder goede beslissingen of conformeren ze zich aan een manier van doen die nadelig is voor hun eigen gezondheid.

 

     Ze komen dan met een onderzoek rondom een drank-spel op de proppen, waaruit bleek dat de stugge drinkers  meer zelfbeheersing hadden dan de mensen die minder dronken. De groep met minder zelfdiscipline stopte met drinken zodra hun lichaam aangaf dat ze meer dan genoeg hebben gehad. Maar de groep die hoog scoorde op zelf discipline negeerde deze signalen om het spel te winnen en daarmee het respect van leeftijdsgenoten.

 

     Dit verklaart volgens hen ook waarom mensen die onderuitgaan door een burn-out vaak veel doorzettingsvermogen hebben. Over controle kan een vorm van onbuigzaamheid opleveren die een gezond aanpassingsvermogen aan veranderde omstandigheden in de weg staat. Wie vond niet genoeg gedisciplineerd te zijn, scoorde slechter op een moeilijke taak dan wie dat niet vond. Alleen al de gedachte dat het hen aan doorzettingsvermogen ontbrak zorgde ervoor dat ze de handdoek eerder in de ring gooide.

 

     Mijn zelfdiscipline bestaat uit 'morele discipline' op basis van morele normen. Morele discipline is het consequente gebruik van mijn keuzevrijheid om altijd het goede te kiezen, ook als dat moeilijk is. Ik verwerp een egocentrisch leven en streef naar een karakter dat respect en ware grootsheid weerspiegelt door christelijk dienstbetoon. (1)

 

     Het woord discipline en discipel hebben allebei dezelfde stam. Zij geven aan dat navolging van het voorbeeld en de leringen van Jezus Christus de ideale discipline vormt die, samen met zijn genade, ons tot een deugdzaam en moreel hoogstaand persoon kunnen maken. Ik doe hier mijn eigen individualiteit niet tekort mee, sterker zelfs, mijn individualiteit gaat hiermee sterk op die van Jezus lijken en zal ik de regels van de Godheid tot mij nemen om daarnaar te gaan handelen. (2) En dit getuig ik in Jezus naam. Amen.

 

(1. Zie Marcus 10:42-45.)

 

(2. Laat u voorlichten door de priesterschapsdragers van 'De Kerk van Jezus Christus van de Heiligen der Laatste Dagen', in de volksmond ook wel de Mormonen genoemd.)