De sublieme boodschap is dat God onze geestelijke Vader is

 

     Er zijn mensen die vooruitkijken, waardoor zij denken te weten dat alles in verbinding met elkaar staat. Ze hebben gelijk als ze vinden dat ik dat altijd vergeet. Ze nemen bijvoorbeeld een kop muntthee die voor hen staat. Dat vinden zij geen "losse" kop thee, zoals we vaak denken. Het is voor hen een object dat afhankelijk is van tal van andere elementen. Zo zit er water in het theeglas. Dat betekent dat er ook ergens regen moet zijn, en daarom ook een wolk, die weer bestaat dankzij de zon. Dan zijn er nog de muntplukkers, de verpakkers en de vervoerders. En zonder de ober had deze thee niet voor hen gestaan, en die ober had weer niet bestaan zonder zijn ouders.

 

     Wie deze oefening regelmatig doet, ziet steeds beter in dat hij als mens ook verbonden is met alle andere mensen. Nu zien we onszelf vaak ten onrechte als losstaand individu. Daardoor zijn we veelal niet geïnteresseerd in anderen. En in mensen met wie we ons wél verbonden voelen, zijn we ook niet altijd werkelijk geïnteresseerd. Wanneer we denken dat we iemand al kennen, nemen we niet meer de moeite om diegene beter te leren kennen. We menen dan te weten wat iemand ergens van vindt en/of hoe iemand zal reageren. Maar dat weten we helemaal niet. Liefde is een staat van niet-weten en meer willen weten.  

 

     Wat er dus moet gebeuren is dat er aandacht besteed wordt aan de afwezigheid van gedachten, in plaats van aan gedachten. Het zijn namelijk gedachten die je ervan weerhouden om verbinding te zoeken met de wereld om je heen. Je dénkt je geliefden te kennen, waardoor je geen ruimte openhoudt voor veranderingen die zij meemaken. Je dénkt een losstaand individu te zijn, terwijl je in werkelijkheid verbonden bent met iedereen. Op momenten waarop je hoofd even helemaal leeg is, voel je, je kalm en fijn.   

   

     Bijvoorbeeld wanneer je ’s ochtends net wakker wordt na een goede nachtrust. Dat zijn momenten die we moeten koesteren. Nu ik dit zo lees heb ik er kennelijk heel goed aan gedaan om van cultuur te veranderen want in de cultuur die ik aangenomen heb is ieder mens een geesteskind van God waardoor iedereen geestelijk gezien een broer of zus van mij is. Ik geloof dat iedere man, iedere vrouw en ieder kind op enig moment in zijn of haar leven de roep vanuit de hemel gevoeld heeft.

 

     Diep in ons schuilt het verlangen om ergens door de sluier heen onze hemelse Ouders te omhelzen die we eens kenden en koesterden. Sommigen onderdrukken dat verlangen misschien en verdoven hun ziel voor die roep. Maar wie dat licht in zichzelf niet uitdoven, kunnen een ongelofelijke wonderlijke trektocht ondernemen, een tocht naar hemelse oorden.

 

     De sublieme boodschap (1) is dat God de Vader van onze geest is: Hij geeft om ons en er is een weg terug naar Hem. God roept u, kent al uw gedachten, ver­driet en uw grootste hoop. God weet van de vele keren dat u Hem gezocht hebt, dat u grenzeloze vreugde hebt gevoeld, dat u in eenzaamheid gehuild hebt of u hulpeloos, verward of boos hebt gevoeld.

 

     Maar wat uw achtergrond ook is - of u nu gewankeld of gefaald hebt of u zich gebroken, verbitterd of verslagen voelt - weet dat u niet alleen bent. God roept u nog steeds.

 

     Ik ben negentienjaar geleden na drie echtscheidingen op die roep ingegaan en heb tevens die cultuur aangenomen en ik heb nu een toekomstperspectief die zijn weerga niet kent, want ik weet nu dat ik net zoals Hem kan worden, ja, ik ben echt gelukkig. En dit getuig ik in Jezus naam. Amen.

 

(1. 'De Kerk van Jezus Christus van de Heili­gen der Laatste Dagen', in de volksmond ook wel laatdunkend de Mormonen genoemd.)