De vreugde verwerven die in de wereld zo wordt gemist

 

 

     Mensen die inzien dat onafhankelijkheid niet het grootste goed is, is groeiende. Toch leven wij in een tijd waarin afhankelijkheid wordt gezien als falen. Ik las in de filosofie-magazine dat iemand bij een vriendin, die net een baby had gekregen, op bezoek ging en dat de prille moeder had gezegd dat ze zo afhankelijk was geworden van de baby.

 

      In onze reclames, series en films zijn degenen met wie wij ons zouden willen identificeren altijd onafhankelijk. Pippi Langkous uit onze jeugd was onafhankelijker dan ieder ander kind. En natuurlijk ook heel eenzaam, maar dat wordt dan weer niet in beeld gebracht.

 

     Toen dacht ik: waarom is het eigenlijk erg om afhankelijk te zijn van een baby, en omgekeerd, dat we structuren heb-ben georganiseerd waarin we afhankelijker zijn van elkaar dan ooit, en dat een dergelijk iets totaal geen deel uitmaakt van onze wereld en zelfbeeld? Want de andere kant van het verhaal is dat onze onafhankelijkheid een illusie is.

 

     Dat zie ik bijvoorbeeld duidelijk terug in de doe-het-zelfzaak. Ik ben nogal een handige timmerman en toen mijn vrouw en ik besloten hadden om achter het huis een afdak te bouwen zodat onze fietsen droog  konden staan toen kon ik met al mijn vakkennis om precies te zijn niets helemaal zelf. Alleen al de lichtdoorlatende golfplaten die ik daarvoor nodig had om het dak mee te vervaardigen, waren al jaren geleden uitgevonden, verfijnd door talloze mensen, gemaakt met kunststof die vervaardigd was uit ruwe olie uit landen van het Midden-Oosten, vervoerd in olietankers om na een heel lange weg, in een fabriek geproduceerd te worden om ervoor te zorgen dat ik er, heel onafhankelijk, iets mee kon gaan doen.

 

     Bij het vervaardigen van een afdak is die afhankelijkheid relatief onschuldig. Maar dezelfde gedachte zorgt er ook voor dat Trump kon bepalen dat Amerika uit het klimaatakkoord stapt. Over the American way of life valt niet te onderhandelen, maar over het idee dat we samen op een planeet zitten en daar samen iets mee moeten, wel.

 

     Waar niemand nog bij stilstaat is het feit dat sinds de grondlegging van deze wereld de mens volledig afhankelijk is van God. De kracht van Jezus kan zich alleen manifesteren in gelovigen die zich afhankelijk van God weten en niet langer in hun eigen kracht geloven. Afhankelijkheid is geen zwakheid, maar juist kracht omdat het de weg baant voor Gods kracht. In het koninkrijk van God zijn veel zaken nu eenmaal anders dan in de wereld om ons heen.

 

     God heeft ons de uitdaging gegeven om onze vrije wil zo goed mogelijk te gebruiken. Zijn kaders van Zijn wil zijn geen beperkingen van onze vrijheid, maar een bescherming tegen de gevolgen van verkeerde keuzes. Binnen die grenzen hebben we als gelovigen veel keuzevrijheden. Het probleem is alleen dat we te eigenwijs zijn om in alles volgens Gods levenswet te leven. We weten het veel te vaak beter dan onze Schepper! En daarom gaan we zo vaak de fout in.

 

     Ik ben blij dat ik na vijfenvijftig jaar eindelijk inzag dat ik niet buiten God om kon. Ik heb mij volledig afhankelijk van Hem opgesteld. Ik heb mij bekeerd maar het voelt alsof ik eindelijk, na zoveel jaren gedwaald te hebben, thuis ben gekomen. Ik ben nu voor de vierde keer getrouwd, maar nu met een 'heilige der laatste dagen' en ons huwelijk is in de tempel voor tijd en alle eeuwigheid verzegeld (1) wat de grootste vreugde heeft verworven die in de wereld snode wordt gemist. En dit getuig ik in Jezus Chr. naam. Amen.

 

(1. Laat u voorlichten door de priesterschapsdragers van 'De Kerk van Jezus Christus van de Heiligen der Laatste Dagen', in de volksmond ook wel de Mormonen genoemd.)