Een eensgezindheid die wij vinden in ons geloof

 

     Nu zit ik in mijn gemijmer opeens in mijn kinderjaren. Het is 1955. Ik ben dan acht jaar. Ik heb na schooltijd fijn met mijn vriendjes buiten gespeeld en ik stap binnen, nog helemaal opgewonden van het potje tikkertje dat ik heb gewonnen. Nadat ik mijn handen heb gewassen schuif ik aan en worden de pannen op tafel gezet. Er wordt op geschept en na het uitspreken van een dankgebed begint iedereen te eten. Mijn vader is er gelukkig niet en daardoor kan er tussen het eten door worden gelachen, verhalen gedeeld en ik vertel over het potje tikkertje wat ik heb gewonnen! Ik voel mij relaxed en gehoord. Na het eten help ik mee met het afruimen van de tafel en ga ik mijn zus, die aan de afwas begint, helpen met afdrogen. Tijdens de afwas zingen wij liederen die wij op school geleerd hebben.

 

     Eten kan troost bieden. Tijdens mijn zoektochten over het internet voor informatie die bevorderlijk zijn voor mijn columns, heb ik informatie gevonden dat vooral energierij-ke happen op korte termijn gevoelens van hulpeloosheid en somberheid verminderen. Dit effect komt waarschijnlijk voort uit onze vroegste herinneringen. Als baby's kregen we vaak borstvoeding of de fles als we huilden, waardoor we eten zijn gaan verbinden met troost en gezelschap. In babymelk zit bovendien sucrose, wat een kalmerend effect heeft. Op volwassen leeftijd kan zoetigheid eten daardoor nog steeds als een soort zelfmedicatie functioneren.


     Wanneer iemand bij ons komt met een probleem, raken we namelijk zelf ook een beetje overstuur. Door de ander mee te laten eten, verminderen we de stress van de ander en ook die van onszelf. Dit noemen onderzoekers ook wel empathische emotieregulatie (EER).


     Zeker als je iemand wilt troosten die je niet heel goed kent en geen knuffel durft te geven, is eten een uitkomst. Minder intiem misschien, maar zeker zo effectief. Overigens is het hierbij wel handig om te weten welk eten past bij welke 'kwaal'. Mensen die hun familie of vrienden missen, hebben het meeste baat bij nostalgisch eten: bijvoorbeeld de gebraden kip die oma altijd maakte. Moeten ze even goed verwend worden, dan is sushi of chocolade een betere keuze en bij fysieke kwalen werkt troost-eten in de vorm van warme soep of stoofpot het beste.

 

     Ik verkeer al veertien jaar in de luxe dat ik een lieveling heb die voor ons goede maaltijden bereidt, eenvoudig en zeer lekker. Nu zijn wij beiden met pensioen maar dat neemt niet weg dat wij beiden best nog wel actief zijn. Vooral mijn lieveling want die trekt nogal veel op met haar kleinkinderen. In de drukte van alledag is het niet moeilijk om langs elkaar heen te leven, zodat gezamenlijk aan tafel eten ervoor zorgt dat we even tot rust komen. Bewust  aandacht geven aan mijn lieveling geeft mij de mogelijk om mijn eigen bezigheden even los te laten. Etenstijd is dan ook het ideale moment om samen te lachen, te praten, te ontspannen en met elkaar te delen wat ons bezighoudt.

 

     Regelmatig samen aan tafel eten zorgt voor een sterker wordende eensgezindheid die wij vinden in ons geloof, sterker zelfs, het is een wetenschap, want de Heilige Geest getuigt in ons hart dat wij goed op koers liggen. Wij hebben ons huwelijk voor tijd en alle eeuwigheid in te tempel laten verzegelen en wij hebben saampies op onze oude dag een toekomst perspectief die zijn weerga niet kent. Wat dat is? Wij zitten samen in de race om in de eeuwigheid bij God te wonen.(1) En dit getuigen wij in Jezus Christus naam. Amen.

 

(1. Laat u voorlichten door de priesterschapsdragers van 'De Kerk van Jezus Christus van de Heiligen der Laatste Dagen', in de volksmond ook wel laatdunkend de Mormonen genoemd.)