Ik had mezelf in een kwetsbare positie gemanoeuvreerd

 

     Er blijkt een oosterse stroming in de wereld die ons wil verlossen van de neiging alles te ordenen en te beheersen. In een wereld die constant buiten adem is, die vrijwel nergens een rustpunt vindt, verklaart het woord 'zen' een beeld van een levenskunstenaar die met handen in de zakken zijstraatjes bewandeld waar men toevallig doorheen gaat. Het blijkt een denktraditie te zijn die niet wil denken, maar een welbespraakte oproep doet om de taal los te laten. Een uitnodigend doel die je met inspanning van al je krachten moet zien te bereiken, om daar vooral geen moeite voor te doen, want hun hoogste waarheid is een werkelijkheid die vol zit met mysteries, of leegte. Als ik in de trein een stiltecoupé betreed, dan lijkt het net alsof ik een dergelijke wereld betreed. Ik denk dat ik met het zenboeddhisme mij op filosofisch drijfzand begeef. 

 

     De zenleer verklaren is niet alleen moeilijk, maar ook onmogelijk, want iedere zenmeester geeft er zijn eigen draai aan. De geschiedenis van zen blijkt 2500 jaar geleden begonnen te zijn met een Indiase vorstenzoon die zijn rijkdom heeft opgegeven en koos voor een extreem sobere en strenge levenswijze. Nou u raad het al, hij is daar evenmin gelukkig van worden.

 

     Doorgaan op een dergelijke ingeslagen weg lijkt mij niet aanbevelenswaardig terwijl er toch mensen zijn die daar toch pogingen voor blijven doen. Een visioen blijkt Siddharta Gautama verlichting te schenken, waardoor hij als Boeddha zijn toehoorders een middenweg tussen genotzucht en versterving presenteert: De mens lijdt onder zijn eeuwige verlangen naar wat hij niet heeft én onder de angst, te verliezen wat hij wel heeft. Daarom dient hij zich te bevrijden van zijn gehechtheden en obsessies.

 

     Wie, volgens deze filosofie, de oorzaak van zijn lijden inziet, kan oefenen, zijn gehechtheden loslaten en egoïsme verruilen voor innerlijke rust. Heeft een mens deze staat van verlichting eenmaal bereikt, dan is hij meteen verlost van zijn eeuwige wedergeboorte. 

 

     Ik heb zo'n medelijden met mensen die een dergelijke dwaling achterna blijven lopen. Ik heb namelijk nog nooit geleden onder een eeuwig verlangen naar wat ik niet heb én onder de angst, te verliezen wat ik wel heb. Als ik daar onder geleden zou hebben dan was ik hoogstwaarschijnlijk chantabel geweest. Oké, ik heb ook tot mijn vijfenvijftigste lopen dwalen, maar daarna ben ik mij gaan bekwamen in eeuwige zelfdiscipline zodat ik steeds minder hoeft te beslissen, niet meer op genomen beslissingen terug hoef te komen en niet telkens opnieuw hoeft te beslissen. Ik heb namelijk rust gevonden omdat ik nu maar één keer een eeuwige beslissing neem en mij daar vervolgens aan hou.

 

     Ik heb veel dingen voor eens en voor altijd van mij afgezet! Ik geef toe dat ik eigenlijk een verkeerde opvoeding heb gehad, want wat zou het fijn zijn geweest wanneer ik als jongen van acht jaar gewoon had kunnen besluiten om nooit toe te geven aan Satan of aan wie dan ook die wil dat ik mezelf op het verkeerde pad begeef. De tijd om op te houden met het kwaad is vóórdat ik eraan begon, maar omdat ik daar geen notie van had ben ik erin gestonken. Het geheim van een goed leven schuilt in bescherming en preventie. Omdat ik mij, in de strijd van het leven, toegegeven heb aan het kwaad, heb ik mezelf in een kwetsbare positie gemanoeuvreerd, wat mijn lijden alleen maar heeft verergerd. En dit getuig ik in Jezus naam. Amen.