Eenzaam verder komen dan menig mens denkt

 

     Het aantal mensen die vinden dat je van boeken vaak gelukkiger wordt dan van echte mensen is groeiende. Het aantal alleenstaanden groeit met de dag. Ze vinden hun inzicht een troostrijke gedachte.

 

     Nu hebben dergelijke mensen een verschillende kijk op het leven. De een ontkent de zin van het leven, de ander vraagt zich af of we toch niet beter kunnen kijken hoe we met het aardse leven omgaan, want volgens hen is de basis daarvoor het herkennen van het feit dat andere individuen op dezelfde manier lijden zoals zij. Zij zijn van mening dat je vanuit die gedachte het beste kan overdenken hoe we het beste met elkaar kunnen omgaan.

 

     De enen zeggen: "Met elkaar? Maar volgens ons zijn we in eenzaamheid het gelukkigst." De anderen vinden dergelijke mensen geen liefhebbers van de medemens. De een zegt dat eenzaamheid twee voordelen heeft voor de ontwikkelde mens, namelijk: dat je in goed gezelschap verkeert samen met je kat of hond en dat je niet met anderen samen bent. Zij vinden zich een genie en hebben blijkbaar de pech dat de mensen om hen heen dat niet zo zien, waardoor zij sterk vereenzamen.

 

     Zij vinden dat alles dat bestaat gedreven is door een oerwil. Die wil is blind en die zorgt er alleen maar voor dat alles dat bestaat maximaal wil bestaan en het maakt helemaal niet uit of het ten koste van anderen gaat of niet. Vanuit die gedachte is het voor hun niet mogelijk om samen met anderen gelukkig te worden en zien dit voor zichzelf als een troostrijke gedachte. Ook het inzicht dat ze van boeken vaak gelukkiger kunnen worden dan van echte mensen is volgens hun ook een troostrijke gedachte.

 

      Oké, ondanks hun behoefte aan eenzaamheid sluiten ze wel vriendschap met een zekere afstand. "Vrienden noemen zich oprecht?, voor ons zijn het vijanden waar je voor uit moet kijken."  Bovendien is een kwaliteitstoename van contact heel iets anders dan een inhoudelijk toename van contact. WhatsApp is bijvoorbeeld ontzettend leuk, maar het is ook wel heel erg oppervlakkig.

 

     De andere kant van het verhaal is: "Ik ben in het verleden bezig geweest met brieven op te ruimen van mijn moeder die vlak daarvoor was overleden. Daar zag ik een heel ander soort contact in, omdat ik altijd moest nadenken voor ik iets schreef, want als het eenmaal geschreven was en de deur uit was kon ik het niet meteen weer wegwissen. Dat beantwoordt aan dat beeld dat je afstand moet bewaren. Het is minder direct maar wel veel intenser.

 

     Op 2 juni 1995 is mijn moeder overleden. Zeven jaar later kwam er een nieuwe intentie in mijn leven maar dit keer was het een intentie die ik maar wat graag van de daken zou willen schreeuwen, waar ik mij niet in hoef te houden. Oké, ik heb wel eens kritiek over mij heen gehad, maar sinds mijn huidige lieveling haar geest over mijn teksten laat gaan is dat tot het verleden gaan behoren. Het lijkt nu net alsof mijn huidige lieveling de plek van mijn moeder heeft ingenomen, want ik kan in mijn columns mijn hele hart luchten. Misschien zijn er nu ook mensen die denken dat ik mezelf een genie vind, want ik schrijf met een gerust hart dat ik graag zoals God wil worden en dat dát de reden is waarom ik mezelf aan het vereenzamen ben. Nu moet er wel van mijn hart dat ook ik met mijn eenzaamheid verder denkt te komen dan menig mens denkt te bereiken. (1) En dit is mijn getuigenis in Jezus Christus naam. Amen.

 

(1. Laat u voorlichten door de priesterschapsdragers van 'De Kerk van Jezus Christus van de Heiligen der Laatste Dagen', in de volksmond ook wel de Mormonen genoemd.)