Want Mijn gedachten zijn niet uw gedachten

 

     Ik heb na mijn eerste echtscheiding een jaar lang een relatie gehad met een meisje dat elf jaar jonger was dan ik. Ik heb haar voor het eerst ontmoet in een opvangcentrum waar suïcidale personen werden opgevangen. Hiermee geef ik dus toe dat ik zelf ook suïcidaal was. Zij was duidelijk een seksverslaafde.

 

     Tijdens die relatie had ik er niets op tegen dat zij zo was want ik dacht bij mezelf dat het wel zou slijten. Verder was er voor haar geen andere man in haar vizier, dus zag ik er ook geen kwaad in want ik zelf was geen haar beter geweest. Maar op een gegeven moment kreeg ik last van platjes waar ik haar over aangesproken heb en toen bleek zij overspel gepleegd te hebben met een grote neger omdat zij dat zo spannend vond.

 

     Deze daad betekende voor mij veel meer dan gewoon een kras op onze verhouding, waardoor onze relatie direct op het spel kwam te staan. Niet alleen de toekomst, maar ook het verleden stond opeens in een ander daglicht. Haar bedrog bleek al langere tijd op de achtergrond zich af te spelen waardoor de leugen alleen maar groter werd en onze relatie totaal geen waarde meer had.

 

     Mijn hele relatie met haar was dus volkomen waardeloos gebleken en de ontdekking dat ik mij in haar gloeiend had vergist haalde bij mij geestelijk gezien alles overhoop. Ik zelf was namelijk onder behandeling bij een psychiater voor mijn eigen sores, waardoor ik zelf ook niet al te sterk in mijn schoenen stond. Haar ontrouw werd daardoor het verloren gaan van een gezamenlijke toekomst. 

 

     Tijdens mijn psychotherapie werd duidelijk dat het leven voor iedereen ups en downs in petto heeft. Later in mijn leven zag ik in dat er veel vreugde en verdriet in de wereld is, dat er veel onverwachte wendingen zijn, zegeningen die er niet altijd als zegeningen uitzien of zo aanvoelen, wat in die relatie het geval was en veel zaken die mij verootmoedigden en mijn geduld en geloof bevorderden. Ik denk dat we allemaal wel eens zulke ervaringen hebben gehad, en daarom denk ik dat dit in de toekomst ook zo zal zijn.  

 

      In 'De Kerk van Jezus Christus van de Heiligen der Laatste Dagen' leer ik dat als we toestaan dat de moeilijkheden van het sterfelijk leven ons verootmoedigen, ons zuiveren, ons een les leren en ons tot zegen zijn, kunnen ze krachtige werktuigen in de handen van God zijn om betere mensen van ons te maken, dankbaarder, liefdevoller en attenter voor anderen in hun tijden van beproeving.

 

     Ja, we kennen allemaal, zowel individueel als collectief, moeilijke momenten, maar zelfs in de moeilijkste tijden zijn problemen en profetieën alleen bestemd om de rechtschapen mensen tot zegen te zijn en de minder rechtvaardige mensen tot bekering te roepen. God heeft ons lief en in de Schriften staat 'dat Hij Zijn eniggeboren Zoon gegeven heeft, opdat ieder die in Hem gelooft, niet verloren gaat, maar eeuwig leven heeft.' (Johannes 3:16.)

 

     Als er zich dus een deur sluit, gaat er een andere open en we zijn niet altijd wijs of ervaren genoeg om alle mogelijke in en uitgangen goed in te schatten. Op verschillende momenten in ons leven, en waarschijnlijk meermaals, moeten we aanvaarden dat God weet, wat wij niet weten en ziet, wat wij niet zien. (1) 'Want Mijn gedachten zijn niet uw gedachten, en uw wegen zijn niet Mijn wegen, spreekt de Heere.' ( Jesaja 55:8.) En dit is mijn getuigenis in naam van Jezus Christus. Amen.

 

(1. Laat u voorlichten door de priesterschapsdragers van 'De Kerk van Jezus Christus van de Heiligen der Laatste Dagen', in de volksmond ook wel de Mormonen genoemd.)