Ik ben al achttien jaar gehoorzaam en erg gelukkig

 

     Er zijn mensen die denken dat het maar gevaarlijk is als je gelooft dat populisme altijd rechts is. Zij zijn van mening dat met die gedachte links zichzelf in de vingers snijdt. Zij vinden dat links sinds de jaren negentig gelooft, dat het streven naar overeenstemming een meer volwassen model van democratie zou zijn, alsof we dan onze verschillen achter ons zouden laten.

 

     Anderen vinden dit juist gevaarlijk voor de democratie. Je schuift dan naar het centrum en als iedereen dat doet, blijft er niets meer over om te kiezen. Bovendien klampen mensen zich dan vast aan iedereen die zegt dat er wél een alternatief is. Weer anderen willen de gewone burgers de macht teruggeven: het recht om te beslissen, de mogelijkheid om het verschil te maken.

 

     Op dit moment zijn het vooral rechts populistische partijen die claimen een dergelijk alternatief te bieden. Weer anderen vinden deze gedachte een vals alternatief, want al snel blijkt dat alle problemen te wijten zijn aan de moslims, of aan de immigranten, of aan de Europese Unie.

 

     Weer anderen vinden het van belang dat de mogelijkheid er is om mensen op deze manier te mobiliseren. Zij vinden linkse partijen bang voor passies, omdat ze denken dat die altijd naar de politieke rechtervleugel leiden. Weer anderen zijn het daar niet mee eens. Zij vinden dat je ook passie kan hebben voor bijvoorbeeld rechtvaardigheid.

 

     Weer anderen vinden het belangrijk om mensen hoop te geven dat dingen kunnen veranderen. Zij gaan van de gedachte uit dat de twee belangrijkste passies hoop en vrees zijn en dat het rechts populisme meestal op de laatste inspeelt. De mensen zouden volgens hen juist meer hoop moeten hebben dat dingen kunnen veranderen, hoop dat het neoliberaal-kapitalisme waarin wij leven geen lotsbeschikking is die we moeten accepteren, maar hopen dat we een rechtvaardiger systeem kunnen opbouwen. Zij gaan van de gedachte uit dat wij vandaag de dag in Europa het links populisme het meest nodig zouden hebben.

 

     Het enige wat volgens mij de oplossing biedt betreffende dit gekrakeel is af te stappen van het wereldse denken. Onze wereld zit namelijk zo gecompliceerd in elkaar, dat vrijwel iedereen het wel ergens fundamenteel mee oneens is. Nu wil ik op mijn drieënzeventigste levensjaar ook weer niet de wijsneus uithangen, maar omdat ik achttienjaar geleden al die stap gezet heb en ben geswitcht naar een 'heilige der laatste dagen' cultuur, mag ik veronderstellen dat ik inmiddels weet waar ik over spreek.

 

     Ik ben overgestapt naar een eeuwig gedachtegoed. God heeft namelijk gezegd tijdens de schepping van deze aarde: 'Dit is mijn werk en mijn heerlijkheid: de onsterfelijkheid en het eeuwige leven van de mens tot stand te brengen'. (1) Onsterfelijk zijn houdt in eeuwig te leven als een herrezen mens. Dankzij de verzoening van Jezus Christus ontvangt iedereen deze gave.

 

     Eeuwig leven, ofwel verhoging, houdt in toegelaten te worden tot de hoogste graad in het celestiale koninkrijk, waar we in Gods tegenwoordigheid in gezinsverband zullen wonen. (2) Evenals de onsterfelijkheid wordt ook deze gave mogelijk gemaakt door de verzoening van Jezus Christus. Maar zij vergt wel onze 'gehoorzaamheid aan de wetten en verordeningen van het (herstelde) evangelie'. (3) (4) Ik ben al achttien jaar gehoorzaam en ben daar erg gelukkig door geworden. En dit is mijn getuigenis in Jezus Christus naam. Amen.   

 

 (1. Zie Mozes 1:39.)

 

(2. Zie L&V 131:1-4.)

 

(3. Zie Geloofsartikelen 1:3.)

 

(4. Laat u voorlichten door de priesterschapsdragers van 'De Kerk van Jezus Christus van de Heiligen der Laatste Dagen', in de volksmond ook wel laatdunkend de Mormonen genoemd.)