Mij heeft het heel gelukkig gemaakt

 

     Vroeger keek ik veel meer televisie dan tegenwoordig. Toen eens twee seconden mijn buurman in beeld was naast een vreemde vrouw omdat hij in het publiek zat bij een concert dat werd uitgezonden, merkte ik om mij heen dat hij niet de enige was die op tv verschijnen heel bijzonder vond. Blijkbaar was hij voor velen veel bijzonderder toen hij een paar tellen op tv verscheen. Dat betekende dat als je met enige regelmaat met je hoofd op de buis verscheen, pas echt bijzonder kon worden; alsof je een soort van aura om je heen kreeg.  

 

     Bij de audities van programma’s als Idols of X Factor moet ik onwillekeurig terugdenken aan mijn ambities toen ik nog met mijn accordeon en keyboard op bruiloftsfeestjes en partijtjes een riedel ten beste gaf. Natuurlijk zijn er wel kandidaten bij die zich serieus op het zingen hebben gestort, maar ik denk dat de meerderheid alleen maar graag even op de televisie wil verschijnen. De meesten van hen komen dan ook niet verder dan de eerste ronde. 

 

     In deze tijd zijn er volop talentenjachten. In de premoderne tijd kreeg je net als nu erkenning en aandacht voor de rol die je vervulde, alleen werd die rol toen vooral bepaald door factoren die je minder in de hand had en die nu grotendeels verdwenen zijn, zoals bij een gilde horen, of van adel zijn, of geestelijke, of de dochter van Willy Alberti. 

 

     Nu zijn die rollen minder duidelijk geworden. We leven steeds meer in een samenleving waarin belangrijk wordt gevonden wat je individueel hebt gepresteerd. De over grote meerderheid van de mensen moet flink ploeteren voor aandacht in kleine of grote kring.

 

     Ik probeert nu op internet mezelf in de kijker te spelen. Dat is steeds gemakkelijker geworden en daarom denk ik dat het lastig is om een groot publiek te bereiken, want de websites vliegen de pan uit. Ik schrijf ook niet in de trant wat de wereld wil horen. Ik heb namelijk mijn wereldse gedachtegoed compleet losgelaten en ben mij gaan interesseren voor het eeuwige. Ik hoor in mijn gedachten de mensen al zeggen: "Het is hem met zijn accordeon niet gelukt en daarom probeert hij het nu maar op deze manier." Als dat zo zou zijn dan kan ik dat niemand kwalijk nemen want ik heb toch wel een turbulent leven gehad.

 

      Ik ben in 2002 gaan begrijpen dat Gods wegen oneindig veel beter zijn dan de wereldse en dat zijn raad, zelfs als die offers lijkt te eisen, altijd het beste en veiligste is wat ik kan doen. Duizenden geloofsgenoten kunnen getuigen van de waarheid van die persoonlijke ervaring. Ik vind nu dat eigenlijk iedereen de grote waarheid zou moeten leren dat God alle eer krijgt voor de vestiging van zijn koninkrijk en kerk op aarde en dat ik volledig in zijn schaduw sta, want niemand kan hier aanspraak op maken. Alleen de kracht Gods kon de volheid van het evangelie voortbrengen, de kerk (1) organiseren, zijn volk in Zion vergaderen ter vervulling van openbaring en het werk doen dat is volbracht.

 

     Mijn kracht, hoop en macht ligt volledig in Gods handen. De Heer heeft zijn hand uitgestrekt om deze kerk, dit koninkrijk, dit werk te vestigen. Niemand heeft een dergelijke kracht  gehad voor het besturen en leiden van dit koninkrijk, anders dan door de tussenkomst van de almachtige God en dit laat ik via internet de wereld in dwarrelen in de hoop dat iemand er iets aan heeft, want mij heeft het namelijk heel gelukkig gemaakt. En dit is mijn getuigenis in naam van Jezus Christus. Amen.

 

(1. 'De Kerk van Jezus Christus van de Heiligen der Laatste Dagen', in de volksmond ook wel de Mormonen genoemd.)