Als ik hierin groot wordt heb ik een belofte

 

     Aan mij is wel eens gevraagd of ik wist wat de zin van het leven is. Nu ik op mijn eigen leven terugkijk ben ik op mijn 55ste levensjaar daar pas achtergekomen. Toen de vraag aan mij gesteld werd, gaf ik als antwoord dat ieder leven anders is, ja sterker zelfs, gedurende een enkel leven kan er erg veel veranderen, kijk maar naar het mijne want ik ben drie keer gescheiden, heb vele religies bestudeerd en ik heb verschillende dagelijkse invullingen gehad. Liefdes kwamen en gingen, ik ben langdurig in de WAO geweest omdat ik met mijn blessure geen passende baan kon vinden. Mijn opinies en voorkeuren, ze zijn ontstaan en weer vervlogen.

 

     Ik heb regelmatig bij mezelf stil moeten staan, en mij afgevraagd wat een zinvolle manier was om de rest van mijn leven in door te brengen. Als ik zo om mij heen keek, dan vond ik in algemene zin dat vrijwel iedereen zichzelf moest bezinnen op het leven. Daarnaast was ik er naarmate ik ouder werd steeds meer van overtuigd dat een zinvol leven een leven is dat zich in dienst stelt van anderen.

 

     Omdat ik op de lange duur geen passende levensinvulling kon vinden, was ik als het ware genoodzaakt elke dag in mezelf de vraag naar het waarom en de betekenis ervan door te nemen, waardoor ik dagelijks in mezelf allerlei opties met elkaar vergeleek en daarover in mezelf filosofeerde. Oké, ik had er een dagtaak aan dus verveelde ik mij niet, maar gelukkig was ik ook niet.

 

     Als ik mijn leven onder de loep nam, was het belangrijk dat ik niet alleen naar mijn prestaties keek, maar ook naar mijn werkomstandigheden. In mijn overpeinzingen zag ik dat we allemaal anders en uniek zijn. Iedereen was op een andere startpositie aan de wedren van het leven begonnen. Ieder had een unieke combinatie van talenten en vaardigheden. Zo zag ik in dat vrijwel iedereen zijn eigen beproevingen en beperkingen het hoofd moest zien te bieden. Daarom moest ik bij mijn zelfevaluatie niet alleen de grootte of belangrijkheid van mijn prestaties overwegen, maar ook de omstandigheden waarin ik mij bevond en de uitwerking die mijn inspanningen op anderen hadden.

 

     Dat laatstgenoemde aspect hielp mij begrijpen waarom ik aan sommige gewone, alledaagse werkzaamheden veel waarde hechtte. Vaak waren het mijn alledaagse taken, en niet de dingen die de wereld groot acht, waardoor zij ook niet een positieve invloed op anderen hadden.

 

      Op mijn 55ste levensjaar kwam ik er achter dat het soort grootheid waarvan de Vader van mijn geest in de hemel wil dat ik die nastreef, alleen maar binnen het net van het herstelde evangelie bereik kan worden. Hierdoor heb ik ontelbare kansen gekregen om veel eenvoudige en kleine dingen te doen waardoor ik uiteindelijk groot kan worden. De raad die aan mij gegeven werd was, om mijn leven te wijden aan  een goed huwelijk, en de Heer en anderen te dienen.

 

     Ik wil hierdoor gewoon mijn bewondering uitspreken voor de mensen die onopvallend het werk van de Heer in stilte op zoveel belangrijke en verschillende manieren bevorderen; voor hen die het zout der aarde, de kracht van de wereld en de ruggengraat van hun volk zijn. Als ik tot het einde toe volhardt, en als ik kloekmoedig in het getuigenis van Jezus blijf, zal ik ware onopvallende grootheid bereiken en in de tegenwoordigheid van de Vader van mijn geest in de hemel terugkeren, want als ik hierin groot wordt heb ik een belofte. En dit is mijn getuigenis in naam van Jezus Christus. Amen.