Klik hier om een tekst te typen.

Bij ons komen geen kwalijke excessen voor

 

   Ouders en opvoedkundigen zien de idealen van de jeugd niet als een kans, maar als een gevaar, waarom jongeren niet de mogelijkheid krijgen om met idealen te experimenteren. Idealen kunnen namelijk gevaarlijk zijn. Kijk maar naar de sharia want die is voor de meeste moslims een ideaal, terwijl zij niet overal een goede reputatie heeft. Het islamitisch rechtssysteem wordt in het Westen veelal met onbuigzaamheid en het ondermijnen van vrouwenrechten geassocieerd, terwijl de werkelijkheid veel genuanceerder is, want veel moslims nemen de vrijheid om de sharia - 'de wil van God' - naar eigen inzicht te interpreteren.

 

     Dit is maar kinderspel als je het bijvoorbeeld vergelijkt met 'Syriëganger' of 'Syriëstrijder'. We moeten dus opletten dat gevaarlijke idealen zomaar overgedragen kunnen worden op nieuwe generaties. Men kan dus de Sharia als een soort opvoeding beschouwen, terwijl je er onmogelijk bij stil kan staan dat idealen met de tijd kunnen veranderen.

 

     Nu gaan er geluiden op dat opvoedkundigen zich weer meer op de idealen van de jeugd moeten richten, maar dan hoop ik wel dat zij niet gaan bedenken wat de juiste idealen zijn om die vervolgens de kinderen op te gaan leggen, want dat heeft nooit gewerkt en zal nooit werken. 

    Het zou goed zijn wanneer opvoedkundigen bestuderen hoe zij jongeren kunnen begeleiden bij de ontwikkeling van hun idealen en hiermee de ouders kunnen adviseren, want ik denk dat ze dat nu te weinig doen. Ze zijn nu meer bezig met het tegenhouden van idealen door het kind als ADHD-er dyslectisch, of aspergepatiënt (1) te bestempelen. Dergelijke goedbedoelde inspanningen hebben vrijwel niets te maken met opvoeden tot vrijheid.

 

    Ik denk dat het dan toch maar beter is dat de kinderen op straat of op het plein leeftijdgenootjes tegenkomen waar ze samen in de praktijk hun idealen kunnen uitproberen en ontwikkelen. Ze zullen op die manier eerder ontdekken wat vriendschap betekent, hoe ze met gevaren moeten omgaan, wat elkaar verraden betekend, ja om daar te leren hoe het wel of niet moet. Daarnaast kunnen zij hun eerste ervaring in de liefde opdoen en idealen leren kennen zoals trouw zijn, beloftes houden en iemand in nood helpen.

 

     Zorg er thuis voor dat er openlijk over alles gepraat kan worden om zo je kinderen te leren wat goed en wat kwaad is, want dat lijkt mij beter dan je kinderen van straten en pleinen weg te houden omdat het er zo gevaarlijk zou zijn. Ik denk dat een dergelijke opvoeding veel beter werkt want dan kunnen kinderen begeleidt worden bij het ontwikkelen van hun idealen zodat ze een vrij leven kunnen leiden.  

 

     De beste instructie die een kind kan krijgen, is het voorbeeld van zijn of haar ouders. Er gaat grote kracht uit van een gezin waar in rechtschapen beginselen onderwezen wordt, waar liefde en respect heersen, waar het gebed een invloed op het gezinsleven heeft, en waar eerbied heerst voor alles waar God de hand in heeft gehad.

 

     Uw gezin doelmatig leiden, vereist kwantitatieve en kwalitatieve tijd. Het onderricht en bestuur van het gezin mag niet alleen overgelaten worden aan de samenleving, de school of zelfs de kerk.

 

     Een priesterschapsdrager beschouwt het gezin als iets dat God ingesteld heeft. Leiding geven aan uw gezin is uw belangrijkste en heiligste taak. Doe er goed aan om u voor te laten lichten, (2) want bij ons komen geen kwalijke excessen voor. En dit getuig ik in Jezus naam. Amen.

 

(1. Vernoemd naar de Weense kinderarts dr. Hans Asperger.)

 

(2. 'De Kerk van Jezus Christus van de Heiligen der Laatste Dagen', in de volksmond ook wel de Mormonen genoemd.)