Dit was de voorloper voor mijn verdere ontwikkeling

 

     Wanneer jouw angsten het dagelijks leven zo beïnvloeden dat je niet meer naar buiten durft, dan lijd je mogelijk aan een angststoornis. Het lukt je niet meer om zelf die paniek of zwaarmoedige stemming te verminderen, waardoor je steeds negatiever wordt en je gevoelens negatiever worden. Misschien denk je zelfs over zelfmoord.

 

     Wanneer je depressief bent, dan ben je méér dan alleen maar somber of verdrietig. Je kunt dan moeilijk ergens interesse voor opbrengen of plezier aan beleven. Gewichtsverlies of -toename, slapeloosheid of juist overmatig slapen, gebrek aan energie, een gevoel van waardeloosheid, mislukking, leegte, schuldgevoel en concentratieverlies treden vaker op bij een depressie. Ook terugkerende gedachten aan de dood is daar een kenmerk van.

 

     Meer in contact staan met ons lichaam zorgt ervoor dat we ook psychisch beter in ons vel zitten. Ik weet waar ik    over praat want ik heb, na een zelfmoordpoging, op eigen verzoek, vanaf mijn drieëndertigste tot aan mijn zesendertigste, wekelijks van maandag t/m vrijdag van 8:30 tot 17.30 sociotherapie gevolgd. Gelukkig ging ik niet gebukt onder een laag bewustzijn en mijn enige psychische aandoeningen was een machteloosheid die bij het minste of geringste doorschoot in agressie, waar ik geen vat op had. Ik had namelijk de chromosomen van mijn vader. 

 

     Ik heb toen geleerd om op mijn hoofd te gaan staan want Ward, die daar de scepter zwaaide die zei: "Als je de wereld op zijn kop zou willen zetten, dan moet je zelf leren op je kop te gaan staan. Hierdoor werd ik mij meer bewust van mijn lichaam en daar was ik tevredener over, waardoor lichaamsbewustzijn dus kennelijk hand in hand gaat met lichaamstevredenheid, ongeacht je leeftijd en een  eventueel overschot of tekort aan kilo's.

 

     Mijn lichaamstevredenheid en het ontbreken van gevoelens van angst, gaf mij meer ruimte in mijn hoofd om op de signalen van mijn lichaam te letten, en kon ik na verloop van tijd mijn machteloosheid beter accepteren, waardoor mijn agressie aanvallen zich vrijwel niet meer voordeden.

 

     Dit maakte voor mij de weg vrij om creatiever te worden in het omzeilen van die machteloosheid waardoor er meer evenwicht ontstond in mijn gemoed en zo ontstond er  geleidelijk aan meer geestelijke controle in/over mezelf, wat mijn vindingrijkheid weer ten goede kwam. En zo ontwikkelde ik in het verlengde hiervan mezelf in een steeds bekwamere staatsburger die zijn weg in de Nederlandse rechtsstaat steeds beter wist te vinden.

 

     Ik denk dat dit de voorloper is geweest voor mijn verdere ontwikkeling, want al de overige geloofsovertuigingen, (1) die ik daarna aannam en weer op terug kwam, werden daardoor laagdrempelig. Ik had daarin gezocht naar mijn  'weet ik niet' en dat bleef zo tot mijn vijfenvijftigste levens-jaar. Tijdens mijn derde echtscheiding in 2002 kwam ik in contact met de laatste geloofsovertuiging die eindelijk aan mijn 'weet ik niet', de juiste kleur bracht. Ik weet sinds die tijd dat God de Vader van mijn geest is, dat Jezus Christus mijn oudste broer is en dat ik door deze wetenschap de terugweg naar mijn geestelijke thuis heb gevonden. Ik ben toen voor de laatste keer geswitcht naar die cultuur en blijvend gelukkig geworden in de juiste context. (2)

 

     Ik ben reeds vijftien jaar voor tijd en alle eeuwigheid getrouwd met de liefste lieveling die de kerk ooit heeft voortgebracht. En dit getuig ik in Jezus Chr. naam. Amen. 

 

(1. Ik ben geboren in een Rooms-katholiek gezin en door de geslaagde therapie werd ik een voorbeeldig staatsburger in de Nederlandse rechtsstaat. Daarna zocht ik het in het Hindoeïsme, in de reïncarnatie filosofie, in het kapitalisme, in het liberalisme, in de Islam en bij de Jehova Getuigen.) 

 

(2. laat u voorlichten door de priesterschapsdragers van 'De Kerk van Jezus Christus van de Heiligen der Laatste Dagen', in de volksmond ook wel laatdunkend de Mormonen genoemd.)