God heeft het beste met iedereen voor

 

    In Moroni 9 lezen wij dat zowel de Nephieten als ook de Lamanieten ontaard waren, want zij martelden en vermoordde elkaar. Mormon bad dat genade en goedheid Moroni voor eeuwig ten deel zullen vallen. Het is in dit hoofdstuk ruim 400 jaar na Christus, wat betekent dat dit het duizendste jaar van oorlogvoerend is.

 

     De Nephieten hadden het zwaar tegen de Lamanieten te strijden, waarin zij niet overwonnen hadden en Archeantus was door het zwaard gevallen en ook Luram en Emron met een groot aantal van hun beste manschappen. Mormon vreesde dat de Lamanieten de Nephieten zouden vernietigen; want zij bekerden zich niet en Satan hitste hen voortdurend op tot toorn tegen elkaar. (Zie de verzen 2-3.)  

 

     Wat ik zo fascinerend vind aan dit hele verhaal is het feit dat de Nephieten zo vertoornd op Mormon waren, wanneer hij hen door het woord Gods met scherpte toesprak. Sterker zelfs, ze stonden te beven van kwaadheid en als Mormon geen scherpte gebruikte, verstokten zij ook hun hart ertegen. Daarom vreesde Mormon dat de Geest des Heren was opgehouden op hen in te werken. Want zij waren zo buitengewoon vertoornd, dat zij, naar het hem voorkwam, geen vrees hadden voor de dood.

 

     Het fascinerende hieraan zijn mijn gevoelens. Nergens lees ik in de schriften dat die oorlogvoering in de afgelopen duizend jaar nu eindelijk bij de Nephieten hun neusgaten uitkomt. Hier moest nu echt eens een einde aankomen. Dit moest afgelopen zijn. Luisteren naar God was geen optie meer. Een van hen moest nu maar eens echt het veld  ruimen. Dit moest de laatste slag worden. Dit heeft nu wel lang genoeg geduurd. Al moest deze laatste slag over hun lijk gaan, al moesten zij als de verliezers totaal vernietigd worden, als het maar afgelopen was, want dit wilden ze hun nabestaanden niet langer aandoen. Oké, het zijn geen leerstellingen van de kerk, het zijn mijn gevoelens.

 

     Maar mijn visie blijkt ook uit de verzen 18-23. De Nephieten waren zonder barmhartigheid. Ze waren sterk geworden in hun ontaarding; en ze waren  allen even onmenselijk en spaarden niemand, oud noch jong; en zij schepten behagen in alles behalve het goede; en het lijden van de Nephitische vrouwen en kinderen op het hele oppervlak van hun grondgebied overtrof alles; ja, het is met geen tong te vertellen en met geen pen te beschrijven.

 

     Mormon vond het zo afgrijselijk dat hij er niet langer bij stil kon blijven staan, want hun goddeloosheid overtrof die van de Lamanieten. En indien zij omkwamen, zou het zijn zoals met de Jaredieten, wegens de weerspannigheid van hun hart, dat dorstte naar bloed en wraak.

 

     Een ding is mij duidelijk geworden. Als ik een leidende rol had gehad in het leger van de Nephieten, zou dat mijn uit gangpunt zijn geweest, een beslissende laatste slag. Ik zou ook ongehoorzaam zijn tegen God, want duizend jaar telkens weer opnieuw die ellende is echt te lang.

 

     Ik kwam ook in werkelijkheid in opstand tegen God en was zo kwaad geworden dat ook ik mijn eeuwige toekomst ervoor op het spel ging zetten. Als de Godheid mij dit kwalijk zou nemen, dan word ik maar niet celestiaal want dan zou ik mij daar niet meer op mijn plaats voelen.

 

     God echter liet mij weten dat ik mij er niet mee had mogen bemoeien, want ook al lijkt het soms niet zo, toch zal iedereen erop moeten vertrouwen dat Hij het beste met iedereen voorheeft. En dit getuig ik in Jezus naam. Amen.