Daarom ben ik overal mijn plicht aan het doen

 

    Zoals wellicht duidelijk is geworden heb ik in het verleden veel tijd doorgebracht in de stoel van de psychiater. Ik was onder behandeling omdat ik telkens vanuit een machteloze situatie doorsloeg in agressie. Er was daar ook een jongen in behandeling van een jaar of 25, die leed aan een zware depressie. Hij liep er al ruim twee jaar mee voordat hij psychiatrische hulp kreeg. Hij zat in een periode  waarbij depressieve en manische periodes elkaar afwisselden.

 

     Hij vertelde mij dat hij een paar maanden in Londen had gewoond en tijdens een depressieve periode zijn eerste psychose kreeg. Hij zag opeens een knalrode dubbeldekker  door de lucht zweven die recht op hem afkwam. Dit bezorgde hem een heel diepe ervaring, alsof hij terecht was gekomen in een vreselijke nachtmerrie.  Omdat hij het zelf eigenlijk niet kon begrijpen kon hij het ook niet goed verwoorden, want het was zo'n warrige, heftige en persoonlijke ervaring voor hem, dat hij er alleen maar zonder omhaal van woorden over kon spreken.

 

     Als toehoorder kon ik alleen maar open zijn en eerlijk aangeven dat ik niet wist hoe het is; dat het mij heel vervelend leek en dat ik kon zien dat hij het moeilijk had. Toch bleek dit de juiste remedie te zijn want hij vond dat ik echt luisterde, dat hij zich gehoord voelde en daardoor de ruimte in zichzelf voelde dat hij op dat moment kon zijn zoals hij zich voelde, dat ik inzag dat hij aan een psychische ziekte leed. Van anderen had hij de gekste dingen te horen gekregen, zoals dat hij beter op retraite kon gaan of dat visolie goed voor hem was, waarmee de suggestie werd gewekt dat hij gewoon mentaal gezond was en moest leren beter met het leven om te gaan.

 

     Hij kreeg medicijnen voorgeschreven en ervoer weer nieuwe problemen die hem de indruk gaven dat hij als minderwaardig werd beschouwd, dat hij niet mocht huilen en sterk moest zijn, dat hij zich gestigmatiseerd voelde omdat hij dacht dat hij gek gevonden werd, terwijl hij zichzelf juist goed bezig voelde, omdat hij op tijd hulp had gezocht en voelde dat zijn leven werd gered.  

 

     Ik ben nu jaren verder in mijn leven en heb drie echtscheidingen achter de rug. Gelukkig is mijn leven op een andere wijze helemaal goed gekomen. Ik zie het nu als mijn opdracht om in deze wereld het goede te doen, goddeloosheid van anderen te negeren, rechtschapenheid, reinheid en heiligheid in het hart van de mensen te verheffen, en als ik alles van te voren had geweten dan had ik boven alles mijn kinderen geleerd om liefde voor God en zijn woord op te wekken, die voor hen een bron van licht, kracht, geloof en macht had kunnen zijn, die hen van hun jeugd tot op hoge leeftijd had kunnen leiden en hen een vast geloof in het woord van de Heer had kunnen geven.   Als ik iets verlang boven al het andere in deze wereld, dan is het dat mijn kinderen een vast fundament hadden kunnen krijgen in deze kennis en dit geloof, zodat ze er nooit van afgekeerd hadden hoeven worden.

 

     Ik ben reeds zeventien jaar bezig in te zien dat een ziel die in de wereld gered wordt, net zo waardevol in Gods ogen is als een ziel die thuis gered wordt. Met het schrijven van mijn columns heb ik werk thuis dat ik goed moet doen en het is niet goed genoeg als ik mijn werk verwaarloos en vervolgens de wereld inga om werk te doen dat niet harder nodig is. Daarom ben ik overal mijn plicht aan het doen. En dit is mijn getuigenis in naam van Jezus Christus. Amen.