Het is totaal ongevaarlijk om u bij ons aan te sluiten

 

     Mensen zijn op steeds jongere leeftijd bezig met vragen over hun bestaan, zoals "Wie ben ik en wat wil ik in mijn leven?" Sommigen worstelen daar zo mee dat ze tegen een vervroegde midlifecrisis aanlopen, die versterkt wordt door sociale vergelijking op social media. Vroeger werden keuzes door het geloof bepaald. De keuzevrijheid die ze nu hebben lijkt bevrijdend, maar zorgt  voor druk, waardoor zij eerder een burn-out oplopen en dat komt niet door een veel eisende baan, maar door een veeleisend bestaan.

 

     Ik denk dat wij hier te maken hebben met een luxe probleem. In sommige landen mag je al blij zijn als je de dertig haalt. Je hoort steeds vaker over een burn-out. Het blijkt zich te uiten door geen tijd meer te besteden aan het sociale leven en sporten. Ze zijn constant in zichzelf in de weer met de vraag : "Wat vind ik belangrijk in mijn leven?" Wat zijn mijn drijfveren en wat maakt mij gelukkig?" Ze blijken zich druk te maken in hun angst om verkeerde keuzes te maken, niet beseffend dat op die manier de dilemma's niet vanzelf oplossen.

 

     'Fear of missing out' (FOMO) zou best wel eens een verschijningsvorm van keuzestress kunnen zijn. Mensen zoeken het perfecte plaatje, maar op elk vlak zijn er keuzes bij gekomen. Hoe meer opties we hebben, hoe lastiger we kunnen kiezen. En het aanbod groeit nog steeds. Met een paar muisklikken komen er een duizelingwekkend aantal indrukken aan mogelijkheden op hun beeldscherm.

 

     Zo kunnen zij bijvoorbeeld zien dat vanaf Schiphol op 323 bestemmingen gevlogen kan worden, dat er in het  afgelopen jaar 800 festivals in Nederland waren, dat er 20 miljoen liedjes op Spotify staan, dat de amateurkunstschool in hun stad 114 cursussen voor volwassenen aanbied en Zalando 5804 verschillende jurken in het assortiment heeft.

 

     We leven dus eigenlijk in een ziekmakende wereld waar zoveel keus is aan van alles en nog wat dat we gewoon kunnen spreken van een overacting aanbod. De overgrote meerderheid blijkt daar een vorm van geluk in te vinden die slechts tijdelijk is, waardoor er een geluk ontstaat die telkens weer opnieuw bevredigd moet worden.

 

     Ik ben daar zeventienjaar geleden al vanaf gestapt. Dit kon ik moeiteloos doen want ik vond een eeuwig geluk die alle ongelukkige situaties in mijn leven verzacht. Dit geluk vond ik in een andere cultuur (1) waardoor ik toen ben geswitcht en eigenlijk uit de Nederlandse samenleving ben uitgeburgerd. Ons motto is: "Wij staan wel in deze wereld, maar wij zijn niet ván deze wereld. Wij proberen over de hele wereld het 'Zion' op te bouwen.

 

     Wij geloven namelijk in de letterlijke vergadering van Israël en in de herstelling van de tien stammen dat Christus persoonlijk op aarde zal regeren; en de aarde zal worden vernieuwd en haar paradijselijke heerlijkheid zal ontvangen.

 

     Wij geloven ook dat wij onderdanig moeten zijn aan koningen, presidenten, heersers en magistraten, door het gehoorzamen, eerbiedigen en hooghouden van de wet, dat wij eerlijk moeten zijn, trouw, kuis, welwillend, deugdzaam, en goed moeten doen aan alle mensen en wij hopen alles te kunnen verdragen. Als er iets deugdzaam, liefelijk, eerzaam of prijzenswaardig is, dan streven wij dat na.

 

     Sinds ik ben toegetreden tot die cultuur ervaar ik een geluk in de juiste context die werkelijk eeuwig is. (2) Het is dus totaal ongevaarlijk om u bij ons aan te sluiten. Ik ben u voorgegaan. En dit getuig ik in Jezus Christus naam. Amen.

 

 

(1. 'De Kerk van Jezus Christus van de Heiligen der Laatste Dagen', in de volksmond ook wel de Mormonen genoemd.) 

 

(2. Laat u voorlichten door de priesterschapsdragers van genoemde kerk in 1.)