Er bestaat geen ander waar en blijvend geluk

 

     Wat leef ik toch in een weldaad wanneer ik dat vergelijk met mensen die het leven maar zinloos vinden. Ze zoeken naar een oplossing om de wereldse tegenstrijdigheden te accepteren. Ze denken dat velen zoeken naar andere manieren om aan het denken te ontsnappen, zoals meditatie, mindfulness of landschapsschilderen om maar wat te noemen. Ik zelf ben dagelijks bezig om alle wereldse dingen en het wereldse leven in contact te brengen met de eeuwigheid, maar dat doe ik niet uit een vluchtgedachte .

 

     De wereldse mens vindt mijn columns vast absurd, terwijl zij eeuwig gezien een goddelijke waarheid vertegenwoordigen die al eeuwen bestaat. Ik denk dat sleur en het besef van doelloosheid een resultaat van onze welvaart is. Mensen in oorlogssituaties of in extreme armoede worden juist extra hevig met bestaanszinloosheid geconfronteerd.

 

     Ik heb eens iemand horen zeggen: "Was ik maar een boom of een kat, want dan had ik geen last gehad van de vraag naar de zin van het leven. Dieren en planten gaan namelijk in de wereld op, terwijl de mens door al dat denken en vragen, zich tegenover de wereld stelt." 

 

     Weer anderen vinden dat zij, doordat zij juist denken, analyseren en willen weten en kennen, zij zich dan ook de vraag moeten stellen naar de zin van dit alles. Zij gaan dan van de gedachte uit dat als er 'n zin van het leven zou bestaan, dat die zich dan eigenlijk buiten ons kennen bevindt. "Maar", zullen anderen weer zeggen. "Wat hebben we er dan aan? Betekent leven met ons vermogen om vragen te stellen, dat wij het absurde instant moeten laten?

 

     Het wereldse antwoord is dat dit zwaar kan zijn, dat je er moedeloos van kunt worden en kunt gaan geloven dat je net zo goed zelfmoord kan plegen, want dat maakt inderdaad een einde aan dit lachwekkende, bespottelijke leven, maar dat een dergelijke daad op zichzelf net zo absurd is.  

 

     Een wereldse filosoof vindt dat theorieën of religies je misschien kunnen troosten op momenten van wanhoop en radeloosheid, maar dat ze je ook verzwakken. Ze bevrijden je mogelijk van het gewicht van je zorgen, terwijl het juist de bedoeling is dat je dat gewicht zelf draagt. Juist in dat gene wat moeite kost, ligt namelijk volgens hem een uitdaging, want ellende en ontmoediging zijn op zichzelf geen plezier, maar juist de strubbelingen in je leven maken je bewust van het absurde schouwspel dat het leven is.

 

     Ik denk dat ik de plicht heb om alles wat God over Zichzelf heeft geopenbaard te leren. Ik moet namelijk beseffen dat God de Vader zijn Zoon, Jezus Christus, heeft opgedragen deze aarde te schep­pen zodat ook ik, net als iedereen, geestelijk kan groeien. Dat mijn hemelse Vader (1) zijn Zoon ook voor mijn heil heeft gegeven om aan de eisen van de gerechtigheid te voldoen. En dat de priesterschapsmacht van de Vader en de ware kerk van de Zoon met haar noodzakelijke verordeningen zijn hersteld om ook mij tot zegen te zijn. Ik voel hierin Hun voorbereidingen voor mijn zin in het leven en voor mijn vreugde, doel en groei en ben van Hun diepe liefde voor mij doordrongen.

 

     Ik besef dat het heilsplan van mijn hemelse Vader erom draait dat ik de wetten en verordeningen van het herstelde evangelie gehoorzaam om zo het eeuwige leven te verkrijgen en zoals God kan worden. Dat is de ware zin van het leven en het ware en eeuwig blijvende geluk dat mijn hemelse Vader ook aan mij aanbiedt. Er bestaat geen ander waar en blijvend geluk. En dit getuig ik in Jezus Christus naam. Amen.

 

(1. God is - net zoals bij iedereen - de Vader van mijn geest.)