Een weergaloze toekomst met geloof tegemoet zien

 

    De huidige mens blijkt een 'in tijd verzonken' wezen te zijn. Het is net alsof zij een soort berg af stroomt naar de zee, naar de toekomst, maar ook nadenkt over het verleden en droomt over de toekomst en tegelijkertijd probeert om ook een beetje in de dag te leven. Ja, dat heeft u goed gezien, dat zijn drie verschillende tijdservaringen. Daarnaast weten zij dat ze dierbaren kunnen verliezen, dat er een einde komt aan hun eigen leven en dat, dat de reden is voor hun melancholie, die ook al uit tijdsbesef wordt geboren.

 

     Die hele reflectie op de tijd is wat hun tot mens maakt. In die reflectie zoeken zij niet alleen een verhouding tot hun toekomst of tot hun verleden, maar ook tot hun persoonlijke  inzichten, die zich bezig houden met wat zij goed of slecht vinden, want zonder tijd van leven en nadenken is dat bij hen onmogelijk.

 

     Dat is de reden dat zij het belangrijk vinden om af en toe de eenzaamheid op te zoeken of een pauze in te lassen;  even niet vooruit willen stormen, maar durven te verdwijnen in de tijd; zich afvragend wat zij goed of fout hebben gedaan. Ze laten herinneringen toe, zoeken er een verhouding toe en denken dan dat de pijn vanzelf wel verdwijnt, terwijl dat meestal niet zo is.

 

     Wat is gebeurd, is namelijk voor altijd gebeurd en wordt ook in mijn herinneringen steeds opnieuw overdacht maar dan telkens in een andere setting, zodat het verhaal telkens verandert, met de tijd, de ervaring en de omstandigheden. Ik besef dan dat ik nog lang niet voltooit, klaar of af ben.

 

     Vroeger heb ik veel spijt gehad die ook nog zeer heftig was en die door eenzaamheid nog eens extra erin gewreven werd. Dat was altijd na wéér een echtscheiding, alsof het nooit zou ophouden om verkeerd geïnvesteerd te hebben. Daarna kwam er langzamerhand het besef wat en wie ik verloren had en wat ik zelf misschien niet goed had gedaan. Nu ik van het wereldse denken ben afgestapt heb ik nergens meer spijt van, sterker zelfs, ik ben de gelukkigste man op aarde geworden.

 

     Omdat ik mij nu hou aan alle verordeningen die ik met de Vader van mijn geest heb gesloten, komt mijn beloning niet alleen in het hiernamaals. Vele zegeningen zijn mij al in dit leven ten deel gevallen te midden van mijn eeuwige huwelijk met een heilige der laatste dagen. Ik hoef nu niet meer, omdat ik een getrouwe heilige ben geworden, de veldslagen des levens alleen te leveren. Ik zal er altijd aan denken dat de Heer heeft verklaard: "Ik zelf zal strijden tegen uw bestrijders en Ik zelf zal uw zonen redden." (1)   

 

     Thomas S. Monson heeft ons zijn profetisch getuigenis gegeven. Hij zei: "Ik getuig tot u dat de beloofde zegeningen onmetelijk zijn. Hoewel de onweers­wolken samen pakken en de regen op ons neerklettert, zullen onze ken­nis van het herstelde evangelie en onze liefde voor onze hemelse Vader en onze Heiland ons troost en steun geven en vreugde brengen in ons hart, als wij oprecht wandelen en de geboden onderhouden. Wees niet bang. Houd goede moed. De toekomst is net zo stralend als uw geloof." (2)

 

     Aan die waarachtige uitspraak van president Monson voeg ik mijn getuigenis toe dat God mijn Vader is. Jezus is de Christus. Zijn kerk is op de aarde hersteld. Zijn waarheid, zijn verbonden en verordeningen stellen ons in staat om angst te over­winnen, verdriet om te zetten in geluk en een weergaloze eeuwige toekomst met geloof tegemoet te zien! Daarvan getuig ik in naam van Jezus Christus. Amen.

 

(1. Jesaja 49:25; zie ook L&V 105:14.)

 

(2. Thomas S. Monson, 'Houd goede moed', Liahona, Mei 2009, blz. 92.)