Kerstmis is gedenken

 

     Dit is een heerlijke tijd van het jaar: het had met het feest van Sinterklaas een kinderrijk begin, en heeft een diepe betekenis, heeft prachtige tradities, gewoonten en rijke herinneringen, en is liefdadig van geest. Het heeft iets dat ons hart makkelijk aantrekt. Deze vreugdevolle tijd brengt ons allen een zekere mate van geluk, afhankelijk van de mate waarin we ons in gedachten ons bewust worden van de kerstgeest.

 

     Het is Kerstmis thuis en in de kerk. Het is Kerstmis op de markt. Maar je weet pas wat kerst is, als het kerst is in je hart. Ook al luiden de klokken in de sneeuw en zweven er kerstliedjes door de mist, toch ontbreekt er iets in het hart als het daar geen Kerstmis is.

 

     Als jonge ouderling ben ik eens naar het oude Primary Children's Hospital geroepen, het kinderziekenhuis dat vroeger in North Temple Street in Salt Lake City stond. Enkele kinderen hadden een zalving nodig. Het was kersttijd. En ik was nog nooit in een kinderziekenhuis geweest. Toen onze groep de hal inliep, zagen we een mooi versierde kerstboom, met fraai ingepakte cadeautjes eronder. Ik kreeg medelijden met de kleine kinderen, van wie er veel een arm of been in een groot stuk gips hadden. Sommigen zagen er erg zwak en bleek uit.

 

     Een jongetje riep naar ons: "Wilt u ons zalven?" Natuurlijk deden we dat. Ik zal me altijd herinneren dat ik mijn handen legde op het hoofd van dat vreselijk zieke, maar gelovige jongetje. Toen we een stapje achteruit deden, keek hij mij in de ogen en zei: "Dank u, broeder Monson." We liepen weg, maar hoorden hem ons naroepen: "O, broeder Monson — vrolijk kerstfeest!" Ik kon hem bijna niet zien door de tranen in mijn ogen. Hij had die uitstraling die je alleen maar in de kersttijd krijgt. Die jongen vertrouwde op zijn hemelse Vader. Hij accepteerde het priesterschap van God. Zijn geloof wankelde niet. Ik voelde me alsof ik op heilige grond liep.

 

     Waardoor straalde die gelovige jongen zoveel uit? Het was de kerstgeest. Waarom worden vrede en gemoedsrust een grotere realiteit in deze tijd van het jaar dan daarbuiten? Hoe komt het dat we meer aan vrienden denken en meer vijanden vergeven in de kersttijd dan daarbuiten? Het is de kerstgeest.

 

     Een jaar geleden dachten wij aan de viering van de aankomst in 1847 van de pioniers in de Salt Lake Valley. Hoe was de kerst in dat jaar? We lezen wat Rebecca Riter over 25 december 1847 in haar dagboek heeft geschreven: "De winter was koud. Het werd kerst en de kinderen hadden honger. Ik had een vaatje tarwe meegenomen over de vlakten en had dat onder een stapel hout verstopt. Ik wilde een handjevol tarwe koken voor de baby. Maar toen bedacht ik hoe hard we in het voorjaar die tarwe voor het zaad nodig zouden hebben. En dus liet ik het maar liggen." (Thomas S. Monson, Ster december 1998, blz. 3.)

 

     Zonder de Heiland zou er geen Kerstmis kunnen zijn. Toen de engelen zongen in die eerste kerstnacht, zongen zij van Hem en Hem alleen. De geboorte van het Kindeke van Bethlehem was zo gewichtig, dat alle hemelse heirscharen zich verheugden. Zij zongen omdat ze begrepen wat de zending van de Heer inhield, wat Zijn verlossing betekende, wat het eeuwige leven is en de diepere achtergrond van de verzoening en de opstanding. En dit is mijn getuigenis in naam van Jezus Christus. Amen.