Egypte had een rol in het machtige drama van de heer

 

     Tijdens hun tocht door de woestijn moesten de Israëlieten hun vertrouwen stellen in God en leven op een manier die past bij een vrij en heilig volk. Datzelfde wordt in het Nieuwe Testament van Christenen verwacht. Verschillende keren worden gelovigen gewaarschuwd om niet in de zelfde fout te vervallen als het volk in de woestijn dat zich niet aan zijn geboden hield. Christenen worden opgeroepen om op de levende God te blijven vertrouwen, zich niet langer te onderwerpen aan de verwachtingen en verlangens van deze wereld en zich door de Geest te laten leiden.

 

     Bij alle ontberingen die de woestijnreis met zich mee bracht, mochten de Israëlieten hun hoop stellen op het beloofde land waar ze eens zouden binnengaan. Zo ook mogen wij uitzien naar het land dat ons beloofd is: het koninkrijk van God, het hemelse rijk dat God naar de aarde zal brengen. Een nieuwe wereld, waarin Christus zal regeren en er een einde zal komen aan ellende, en dood. Een koninkrijk waarvan de vervulling in de toekomst ligt, maar dat met de komst van Jezus al een aanvang heeft gemaakt.

 

     Als volgelingen van Jezus staan wij in de dienst van Gods koninkrijk. Wat van ons gevraagd wordt is niet eenvoudig: het is een leven gekenmerkt door afhankelijkheid van God, gerechtigheid, zelfopoffering en belangeloze liefde. Jezelf niet vooropstellen maar anderen dienen, het opnemen voor de zwakken in de samenleving. Armen, verdrukten en vluchtelingen bijstaan, je rijkdom delen met anderen.

 

     Het is geen comfortabel leven dat ons wordt beloofd. maar wij mogen onze blik gericht houden op de beloning die voor ons ligt: het koninkrijk van God, waarin Jezus opnieuw een feestmaal met ons zal vieren.

 

     Het aantal personen dat met Jakob naar Egypte kwam en dat rechtstreeks van hem afstamde - de vrouwen van Jakobs zonen dus niet meegerekend - bedroeg in totaal zesenzestig. Jozef had in Egypte twee zonen gekregen. Het aantal personen van Jakobs familie dat naar Egypte kwam bedroeg dus in totaal zeventig. (1) De vervulling van Gods belofte aan Abraham stelden dat Israël talrijk zou worden. Hiervoor had de kleine familie voldoende tijd een rustige plaats nodig waar zij konden groeien. Egypte was die plaats.

 

     Palestina was een gevechtsterrein van oorlogvoerende volken die heen en weer trokken bij hun veroveringen tussen de Nijl en de Eufraat. Israël zou daar geen vrede gevonden hebben. Zij hadden stabiele omstandigheden nodig om te kunnen groeien en zich te ontwikkelen.

 

     Hun slavernij had zeker niet alleen negatieve kanten. Deze diende ook een goed doel. De wreedheid van de onderdrukkers, de haat die er heerste tussen de Hebreeën en de Egyptenaren, en de tijdsduur van hun dienstbaarheid smeedde Jakobs kinderen aaneen tot een verenigd volk.

 

     De haat die zij koesterden voor de Egyptenaren verhinderde de onderlinge huwelijken tussen de Hebreeën en hun buren. Om de voordelen van de beloften van Abraham te kunnen ontvangen moest Israël een zuiver ras blijven en de Heer gebruikte dit middel om het te bereiken.

 

     Ja, Egypte had een rol in het machtige drama van de Heer en zij speelden die goed. Aan het eind van 430 jaar bepaalde de Heer dat de tijd voor Israël was gekomen om bezit te nemen van zijn eigen land en daar dat bijzondere volk te worden dat op de komst van zijn Messias zou wachten, in een sfeer die boven elke andere sfeer verheven is. (2) En dit getuig ik in Jezus Christus naam. Amen.

 

(1. Zie Oude Testament, Genesis 46:26-27.)   

 

(2.  Laat u - NU HET NOG KAN - voorlichten door de priesterschapsdragers van 'De Kerk van Jezus Christus van de Heiligen der Laatste Dagen', in de volksmond ook wel laatdunkend de Mormonen genoemd.)